சிறுகதை: உண்மையான அழகு எது? 

அந்தக் கிராமத்துக் கலைக்கூடத்தின் நடுவே இருந்த பெரிய மேஜையில், விதவிதமான வண்ணக் காகிதப்பூக் கொடிகளும், பளபளப்பான அலங்காரப் பொருட்களும் சிதறிக் கிடந்தன. இன்னும் சற்று நேரத்தில் அங்கே 'அழகுப் போட்டி' ஒன்று நடக்கவிருந்தது.

​ஊரிலேயே மிகவும் வசதியான, அழகான பெண் என்று பெயரெடுத்த மேகலா, அங்குள்ள ஒரு பெரிய முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியின் முன்னால் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவளது பட்டுப் புடவையும், வைர நகைகளும், முகத்தின் ஒப்பனையும் அந்தப் பாரம்பரியக் கண்ணாடியின் வேதியியல் தொழில்நுட்பத்தால் மிகத் துல்லியமாகப் பிரதிபலித்தன. கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் பிம்பத்தைப் பார்த்துப் பெருமிதத்தோடு சிரித்துக் கொண்டாள் மேகலா. அவளைப் பொறுத்தவரை, பாலில் செய்த பாவை போன்ற தன் வெண்மையான நிறமும், கூர்மையான நாசியும்தான் 'அழகு'.

​அதே கூடத்தின் ஒரு மூலையில் அமர்ந்து, மாசி மாதத் திருவிழாவிற்காக வண்ணமயமான காகிதக் மாலைகளைத் தொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள் பூவிழி.

அவளது நிறம் அடர்ந்த களிமண்ணின் நிறம்; கைகளில் உழைப்பின் தழும்புகள். ஆனால், அவளது கண்கள் எப்போதும் ஒரு நீர் பறவையின் கண்களைப் போல அமைதியாகவும், தீர்க்கமாகவும் இருக்கும்.

​போட்டித் தொடங்குவதற்குச் சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு, எதிர்பாராத விதமாகக் கலைக்கூடத்தின் வாசலில் ஒரு சத்தம் கேட்டது. ஊர் ஆசிரமத்தைச் சேர்ந்த சில முதியவர்கள் திருவிழாவைப் பார்க்க வந்திருந்தனர். அதில் ஒரு பாட்டி, கண் பார்வை சரியாகத் தெரியாமல், நிலை தடுமாறி வாசலில் இருந்த பந்தல் காலில் மோதி விழப் போனார்.

​அங்கிருந்த பலரும்  உடைகளும், ஒப்பனைகளும் கலைந்துவிடும் என்று தள்ளி நின்று வேடிக்கை பார்த்தனர். கண்ணாடியின் முன்னால் நின்ற மேகலாவும் தன் புடவை சுருங்கிவிடும் என்று ஒரு அடி பின்வாங்கினாள்.

​ஆனால், கையில் பூச்சரத்தோடு அமர்ந்திருந்த பூவிழி, ஒரு நொடியும் யோசிக்கவில்லை. கையில் இருந்த பூக்களை அப்படியே போட்டுவிட்டு ஓடிச் சென்று, அந்தப் பாட்டியைத் தன் இரு கரங்களால் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டாள். தன் மடியில் அவரை அமரவைத்து, பதற்றத்துடன் தண்ணீர் புகட்டினாள். பாட்டியின் காலில் உரசிக் கசிந்த ரத்தத்தைத் தன் கைகளாலேயே துடைத்து, ஆசுவாசப்படுத்தினாள்.

சிறிது நேரத்தில் பாட்டி குணமாகி, பூவிழியின் கன்னங்களைத் தடவி, "தீர்க்கசுமங்கலியா இரு கண்ணா... உன்னைப் பெத்தவங்க குடுத்து வச்சவங்க. எவ்வளவு அழகான பொண்ணு நீ!" என்று மனதார வாழ்த்தினார்.

​அப்போது, பூவிழியின் முகம் அந்தப் பாட்டியின் கண்ணீர்ப் படலத்தின் வழியே ஒரு பேரழகாகத் தெரிந்தது.

அங்கிருந்த ஊர்ப் பெரியவர் ஒருவர் போட்டிக்கான மேடைக்கு வந்து மைக் முன்னால் நின்றார். "இன்றைய போட்டிக்கு நடுவராக வந்த நான், யாருக்குப் பரிசு தருவது என்று குழம்பவில்லை. ஒளியைப் பிரதிபலிக்கும் இந்த சாதாரணக் கண்ணாடி காட்டும் அழகு, வெறும் வெளித்தோற்றம் தான். ஆனால், அடுத்தவர் துயர் கண்டு துடிக்கும் ஒரு மனிதனின் குணம் காட்டும் அழகுதான் நிஜமானது. அதுதான் இந்தச் சுற்றுச்சூழலுக்கே பசுமை சேர்க்கும் உண்மையான அழகு. எனவே, இந்த ஆண்டின் அழகி பூவிழிதான்!" என்று அறிவித்தார்.

​கூடமே கைதட்டலால் அதிர்ந்தது. பூவிழிக்கு அது நினைத்துப் பார்க்க முடியாத சந்தோஷம் நிறைந்த தருணமாக இருந்தது.

​கண்ணாடியின் முன்னால் நின்ற மேகலா, மெதுவாகத் தன் கையில் இருந்த நகைகளைக் கழற்றினாள். கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் முகத்தை விட, அங்கே பாட்டியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு புன்னகைத்த பூவிழியின் முகமே அவளுக்கு இப்போது பேரழகாகத் தெரிந்தது.

​அழகு என்பது முகத்தில் பூசும் வண்ணம் அல்ல; அது அகத்தில் சுரக்கும் அன்பு என்பதை மேகலா அன்றுதான் முதன்முதலாகப் புரிந்து கொண்டாள்.