சிறுகதை: ஆகச்சிறந்த ஆயுள் காப்பீடு

சிறுகதை: ஆகச்சிறந்த ஆயுள் காப்பீடு:

மதிய வெயில், ​மதுரையின் அரசு மருத்துவமனையின் பிரசவ வார்டு ஜன்னல் வழியே உள்ளே நுழைந்து தகித்துக் கொண்டிருந்தது. காம்பவுண்ட் சுவரை ஒட்டி நின்ற வேப்ப மரத்துக் காற்று, வார்டுக்குள் இருந்த புழுக்கத்தை சற்றே தணித்துக் கொண்டிருந்தது. கட்டிலில், மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு பிறந்த தன் ஆண் குழந்தையை நெஞ்சோடு அணைத்தபடி அமர்ந்திருந்தாள் மீனாட்சி. அவளது முகம் பிரசவக் களைப்பிலும், தாய்மையின் பேரொளியிலும் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்தப் பிஞ்சு உயிர் அவளது மார்பின் சூட்டில் உலகையே மறந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தது.

​அப்போது அவளைப் பார்ப்பதற்காக, அவளது தோழி சுமதி வந்தாள். நகர்ப்புறத்து நவீனச் சூழலில் வளர்ந்து, பன்னாட்டு நிறுவனம் ஒன்றில் உயர் பதவியில் இருக்கும் சுமதி, மீனாட்சி வியர்க்க விறுவிறுக்க குழந்தைக்குப் பாலூட்ட முயல்வதைப் பார்த்துவிட்டு ஆச்சரியமடைந்தாள். தன் தோழியின் சிரமத்தைக் குறைக்க நினைத்தவள் போல், தன் கைப்பையிலிருந்து ஒரு விலை உயர்ந்த, இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பால் பவுடர் டப்பாவை எடுத்து மேஜை மீது வைத்தாள்.

​"மீனாட்சி, எதுக்கு இந்த வெயில்ல கஷ்டப்பட்டுக்கிட்டு? இப்பல்லாம் நவீன உலகம் எவ்வளவோ முன்னேறிடுச்சு. பேசாம வேலைக்குப் போற உனக்கும் அலச்சல் இருக்காது; அழகும் கெடாது. வெளிநாட்டில் கூட இந்த டப்பாவை தான் உபயோகப்படுத்துறாங்க. இதுக்கு டாக்டர் பிரிஸ்கிரிப்ஷன் வேண்டும் என்கிற அவசியம் இல்லை. குழந்தையும் சீக்கிரம் வயிறு நிறைஞ்சு தூங்கும்" என்று சுமதி மிகச் சாதாரணமாக ஆலோசனை கூறினாள்.

​மீனாட்சி அவளை நிமிர்ந்து பார்த்து, தன் உதட்டில் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை ஏந்தினாள். அவளது கண்கள் சுமதியின் அறியாமையைக் கண்டு இரங்கின. குழந்தையை மெதுவாகத் தூக்கித் தன் தோளோடு சாய்த்துக் கொண்டு பேசத் தொடங்கினாள்.

​"சுமதி, நீ காசு குடுத்து வாங்கிக் கொண்டு வந்திருக்கிற இந்த டப்பா பால்ங்கிறது வெறும் செயற்கை உணவு மட்டும்தான். ஆனா இந்தத் தாய்ப்பால்ங்கிறது வெறும் உணவில்லடி, அது என் உசிரோட உசிரு கலந்த ஆகச்சிறந்த மருந்து. புள்ளை பெத்தவுடனே முதல் சில நாட்களுக்குச் சுரக்குற அந்த மஞ்சள் நிற சீம்பால் இருக்கே, அதுதான் என் குழந்தைக்குக் கிடைக்கிற முதல் இயற்கை தடுப்பூசி. அதுல இருக்கிற நோய் எதிர்ப்புச் சக்தியையும், ஊட்டச்சத்துகளையும் உலகத்துல எந்த ஒரு அதிநவீன ரசாயனக் கூடத்துலயும் காசு குடுத்து செஞ்சுட முடியாது" என்றாள் மீனாட்சி.

​சுமதி சற்றே யோசனையுடன், "இருந்தாலும் காலையில இருந்து சாயங்காலம் வரைக்கும் வேலைக்குப் போற உன்னைப் போன்ற பெண்களுக்கு இதெல்லாம் நடைமுறையில எப்படிச் சாத்தியம்? டப்பா பால்னா யார் வேணாலும் கலந்து குடுத்துடலாமே?" என்று தன் வாதத்தை முன்வைத்தாள்.

​"மனமிருந்தால் எல்லாம் சாத்தியம்தான் சுமதி. தாய்ப்பால்ங்கிறது ஒரு தாய் தன் குழந்தைக்குச் செய்யுற தியாகமோ கடமையோ மட்டும் இல்ல, அது குழந்தையோட அடிப்படை உரிமை. தாய்ப்பால் குடிச்சு வளர்ற குழந்தைகளுக்குத்தான் மூளை வளர்ச்சி சிறப்பா இருக்கும்னு அறிவியல் சொல்லுது. எதிர்காலத்துல அவங்களுக்கு வர்ற சர்க்கரை நோய், இதய நோய், உடல் பருமன் போன்ற பல பாதிப்புகளை இந்தத் தாய்ப்பால் தடுத்து நிறுத்துது. எல்லாவற்றையும் விட, குழந்தையை மார்போடு அணைச்சு, என் இதயத் துடிப்பை அது கேட்கும் படி வச்சுப் பாலூட்டும்போது, அம்மாவுக்கும் குழந்தைக்குமான அந்தப் பாசப் பிணைப்பு ஆழமாகுது. அந்தப் பாதுகாப்பு உணர்வை எந்தப் பால் பவுடராலும் விலை குடுத்து வாங்கிட முடியாது. இது என் குழந்தைக்கு நான் தரும் ஆகச்சிறந்த ஆயுள் காப்பீடு" என்று மீனாட்சி பெருமையோடு கூறினாள்.

அவள் பேசி முடித்ததும், குழந்தை மெல்ல விழித்து, தாயின் வாசத்தை உணர்ந்து மீண்டும் பால் பருகத் தொடங்கியது. அந்தப் பிஞ்சு உதடுகளின் அசைவிலும், மீனாட்சியின் கண்களில் கசிந்த ஆனந்தக் கண்ணீரிலும் இயற்கையின் பேரன்பு அங்கே மௌனமாகப் பொழிந்தது.

​சுமதியின் முகத்தில் இப்போது விவாதம் இல்லை. டப்பாப் பாலை விட, ஒரு தாயின் ஆழமான புரிதலும், இயற்கையின் உன்னதமும் எவ்வளவு மேலானது என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். தன் கையில் இருந்த நவீன வாதம், அந்தத் தாய்மையின் தார்மீக உன்னதத்திற்கு முன்னால் முற்றிலும் தோற்றுப் போனதை உணர்ந்து, அமைதியாக மீனாட்சியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள்.