பெற்ற தாயை பாரமாக நினைக்கும் உலகம்: சுமையா, கடமையா பெற்றோரைக் காப்பது?

சில மாதங்களுக்கு முன்பு, நடக்க முடியாத தனது தாயை அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் மேல்தளத்திலிருந்து கீழே தள்ளிக் கொன்ற மகன் பற்றிய செய்தி நெஞ்சை உலுக்கியது. இப்போது, சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த தனது தாயைத் தொடருந்தில் இருந்து தள்ளிக் கொன்றதாக வெளியாகியிருக்கும் மற்றொரு செய்தி மனதை மீண்டும் வெதும்பச் செய்கிறது. தன்னைச் சுமந்து வளர்த்த தாயையே ஒரு சுமையாகக் கருதி, உயிரைப் பறிக்கும் அளவுக்கு மனித மனம் எவ்வாறு கல் நெஞ்சமாகிறது? என்ற கேள்வி நம்மைத் துரத்துகிறது.

ஆனால், இதே மண்ணில்தான் வேறு காட்சிகளையும் நாம் காண்கிறோம். படுத்த படுக்கையாகிவிட்ட தாயைத் தன் கரங்களால் தூக்கி, குளிப்பாட்டி, உணவூட்டி, மருந்து கொடுத்து, பணிவிடை செய்து, அவளருகில் அமர்ந்து அன்போடு பேசிக்கொண்டிருக்கும் மகன்களையும் பார்க்கிறோம்.

தாயின் உடல் தளர்ந்திருக்கலாம்; ஆனால் அந்தத் தாயைத் தாங்கும் மகனின் மனம் தளரவில்லை. அவளுடைய முதுமையைச் சுமையாகப் பார்க்காமல், தன்னைப் பெற்றவளுக்குச் செய்யக் கிடைத்த பெரும் பேறாகவே கருதுகிறான்.

அப்படியென்றால், ஒரே மண்ணில் பிறந்த மகன்களுக்குள் இப்படியொரு வேறுபாடு எப்படி உருவாகிறது? ஒரே உறவான ‘தாய்’ மீது ஒருவருக்கு அன்பும் நன்றியும் பெருக, இன்னொருவருக்கு வெறுப்பும் வன்மமும் எவ்வாறு பிறக்கிறது? வேறுபாடு இரத்தத்தில் இல்லை; மனத்தில். வயதில் இல்லை; வளர்ந்த பண்பில்.

ஒரு குழந்தை பிறந்தவுடன் தாய் தனது வாழ்க்கையை அதற்காக அர்ப்பணிக்கிறாள். இரவுகளைத் துறக்கிறாள்; பசியைப் பொறுத்துக்கொள்கிறாள்; தன் ஆசைகளையும் கனவுகளையும் பின்னுக்குத் தள்ளுகிறாள். குழந்தையின் முதல் நடை, முதல் சொல், முதல் வெற்றி—ஒவ்வொன்றிலும் தன் உயிரின் நீட்சியைக் காண்கிறாள்.

அந்தக் குழந்தை வளர்ந்து பெரியவனாகும்போது, தாயின் கால்கள் தளரலாம். பார்வை மங்கலாம். நினைவாற்றல் குறையலாம். பிறரைச் சார்ந்து வாழ வேண்டிய நிலை வரலாம்.

அப்போது அவள் சுமையாகிவிடுகிறாளா?

இல்லை.

அவள் அப்போது சுமையல்ல.

நம்மைச் சுமந்தவள்.

நாம் குழந்தையாக இருந்தபோது நம்மால் எதையும் செய்ய முடியாத நிலையில், நமது அழுக்கையும் நோயையும் வெறுப்பின்றி பொறுத்துக்கொண்ட கைகள், முதுமையில் நம்மைச் சார்ந்திருப்பது எவ்வாறு சுமையாகும்?

நாம் நடக்க முடியாமல் இருந்தபோது விரலைப் பிடித்து நடத்திச் சென்றவள், இன்று நடக்க முடியாமல் நம்மைச் சார்ந்திருக்கும்போது அவளுடைய கையைப் பிடிப்பது ஏன் கடினமாகிறது?

பெற்றோரைப் பார்த்துக்கொள்வது அவர்களுக்கு நாம் செய்யும் உதவி அல்ல; அவர்கள் நமக்குச் செய்த அளப்பரிய தியாகங்களுக்கான நன்றிக்கடன்.

இன்றைய வாழ்க்கையில் பொருளாதாரச் சுமை, வேலைப்பளு, தனிக்குடும்ப வாழ்க்கை, வெளிநாட்டு வேலை எனப் பல காரணங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் எந்தக் காரணமும் பெற்றோரைப் புறக்கணிப்பதற்கான உரிமையை நமக்குத் தருவதில்லை.

அவர்களை நம்முடன் வைத்துப் பராமரிக்க முடியாத சூழல் இருக்கலாம். ஆனால் அன்புடன் பேச முடியாத சூழல் இருக்க முடியாது.

அவர்களுடன் வாழ முடியாமல் போகலாம்; ஆனால் அவர்களைத் தனிமையில் விடக்கூடாது.

நேரடியாகப் பார்த்துக்கொள்ள இயலாதவர்கள் உரிய பராமரிப்பை ஏற்பாடு செய்யலாம். மருத்துவத் தேவைகளை கவனிக்கலாம். பொருளாதார உதவி செய்யலாம். நாள்தோறும் ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு செய்யலாம். அவர்களின் குரலைக் கேட்கலாம்.

“அம்மா, சாப்பிட்டீர்களா?”

“அப்பா, எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”

என்று கேட்கும் சில சொற்கள்கூட முதுமையின் தனிமையில் மிகப்பெரிய மருந்தாகிவிடும்.

உலகத்திற்கு நாம் செய்யும் அறப்பணிகள் எத்தனை உயர்ந்தவையாக இருந்தாலும், நம்மைப் பெற்றவர்களின் கண்ணீரைத் துடைக்கத் தவறினால் அந்த அறத்தின் முழுமை எங்கே?

கோயில்களுக்குச் செல்வோம்; காணிக்கை செலுத்துவோம்; பிறருக்கு உதவுவோம். அவையெல்லாம் நன்மையே. ஆனால் நம் வீட்டில் நம்மை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் முதிய தாய் அல்லது தந்தையை அன்புடன் கவனிப்பதும் அறத்தின் முதற்படி.

பெற்றோர் உயிருடன் இருக்கும் காலமே அவர்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய நன்றியைச் செலுத்தும் காலம்.

அவர்கள் மறைந்த பிறகு விலையுயர்ந்த மாலைகள் அணிவிப்பதைவிட, உயிருடன் இருக்கும்போது ஒரு மலரை அவர்களின் கைகளில் கொடுப்போம்.

இறுதி ஊர்வலத்தில் ஆயிரம் பேர் கூடுவதைவிட, முதுமையின் தனிமையில் அவர்களுடன் சில நிமிடங்கள் அமர்வோம்.

பெற்றோரைப் பேணுவது கருணையல்ல; கடமை.

அது சுமையல்ல; நன்றிக்கடன்.

அது தியாகமல்ல; மனிதநேயத்தின் அடையாளம்.

ஒருநாள் நாமும் முதுமையை அடைவோம். இன்று நம் பெற்றோரிடம் நாம் காட்டும் அன்பும் பொறுமையும் நாளை நம்மை நோக்கித் திரும்பும்.

எனவே, பெற்றோர் இருக்கும் வரை அவர்களைப் போற்றுவோம். அவர்களின் முதுமையைப் பாதுகாப்போம். அவர்களின் தனிமையைத் துடைப்போம்.

ஏனெனில் அவர்கள் நம் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியல்ல;

நம் வாழ்க்கையே அவர்களின் அர்ப்பணிப்பில் உருவானது!

இந்த ஆழமான பதிவைப் படிப்பதன் மூலம், பிஸியான காலக்கட்டத்திலும் பெற்றோரின் தனிமையைப் போக்கி, அவர்களுக்குத் தேவையான அன்பையும் பாதுகாப்பையும் வழங்கி, ஒரு மனிதனாக நம் கடமையை நிறைவேற்றும் மனநிறைவையும் தெளிவையும் நீங்கள் பெறுவீர்கள்.