வரலாற்றுச் சிறுகதை: பரிசில்!

​கி.பி. முதலாம் நூற்றாண்டு. சோழப் பேரரசின் தலைநகரான உறையூர் விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. சோழ மன்னன் பெருநற்கிள்ளி நடத்திய பெரும் போரின் வெற்றிக் கொண்டாட்டம் அது.

​அரசவையில் இசை முழங்கியது; கூத்தர்கள் ஆடினர். போரில் வென்ற மன்னன், தன்னை நாடி வந்த புலவர்களுக்கும், பாணர்களுக்கும் வாரி வாரிப் பொற்காசுகளைப் பரிசாக வழங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

​அப்போது, கிழிந்த ஆடையும், பசியால் வாடிய முகமுமாக அரசவைக்குள் நுழைந்தார் ஒரு புலவர். அவர் வேறு யாருமல்ல, தன் பாடல்களால் சோழ தேசத்தையே உலுக்கிய கோவூர் கிழார் என்னும் பெரும் புலவர். ஆனால், அவரிடம் அன்று பொற்காசுகள் வாங்கும் ஆசை இருக்கவில்லை; ஒரு பெரும் விபரீதத்தைத் தடுக்கும் பதற்றம் மட்டுமே இருந்தது.

​மன்னன் பெருநற்கிள்ளி புலவரைப் பார்த்ததும் ஆசனத்தை விட்டு எழுந்து வணங்கினான். "வாருங்கள் புலவரே! என் போர்த் திறத்தைப் பாடிப் பரிசு பெற வந்தீர்களா? உங்களுக்கு இல்லாத பொன்னும் பொருளுமா? கேளுங்கள் தருகிறேன்!" என்றான் கர்வத்துடன்.

​புலவர் கோவூர் கிழார் அமைதியாக மன்னனை நோக்கினார். "மன்னவா, நான் உன்னிடம் பொன்னையோ பொருளையோ பரிசாகக் கேட்க வரவில்லை. இன்று காலை உன் சிறைச்சாலை வழியே வந்தேன். அங்கே... அங்கே இரண்டு சிறுவர்கள் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டு, யானையின் கால்களால் மிதித்துக் கொல்லப்படும் மரண தண்டனைக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த இரண்டு பிஞ்சுயிர்களை எனக்குப் பரிசாகத் தர வேண்டும்!" என்றார்.

​அரசவையே நிசப்தமானது. மன்னனின் முகம் கோபத்தால் சிவந்தது. "புலவரே! அவர்கள் யார் தெரியுமா? என் எதிரி நாடான மலையமான் நாட்டின் இளவரசர்கள் (மலையமான் திருமுடிக்காரியின் மகன்கள்). என் பகைவனின் வாரிசுகள்! அவர்களை உயிரோடு விட்டால் நாளை எனக்குப் பகையாக மாறுவார்கள். அரசனாகிய என் முடிவில் தலையிடாதீர்கள்!" என்று கர்ஜித்தான்.

​சுற்றிலும் இருந்த அமைச்சர்களும், தளபதிகளும் பயந்து நடுங்கினர்.

ஆனால், கோவூர் கிழார் சற்றும் அஞ்சவில்லை. அவர் மன்னனின் கண்களை நேராகப் பார்த்து, தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் அழியாத அந்தப் பாடலை கம்பீரமாகப் பாடத் தொடங்கினார்:

​"இவைகாண், மைந்தர்! ...

யானை கண்டு, தம்மில் மறந்து, பால்நாண் செவிலியர் ஓம்பவும் அழாஅர்...

நீயே, புறவுக் குடம்பை புக்க கடைசிக்கு, அன்றோர்படிவம் அறுத்த கோமான் வழிவந்தோய்..."

​பாடி முடித்துவிட்டு அதன் பொருளை அரசவை அதிர விளக்கினார்:

​"மன்னவா! சோழ வம்சம் எத்தகையது தெரியுமா? அடைக்கலம் புகுந்த ஒரு சிறிய புறாவைக் காப்பாற்ற, தன் உடலின் சதையையே அறுத்துக் கொடுத்த சிபி சக்கரவர்த்தியின் வம்சம் உன்னுடையது. அத்தகைய அறவழியில் வந்த நீயா இந்த அநீதியைச் செய்யப் போகிறாய்?

​அந்தக் குழந்தைகளைப் பார்... தங்களைக் கொல்லப் போகும் அந்தப் பெரிய யானையைக் கண்டு அவர்கள் பயப்படக்கூட இல்லை. ஏதோ ஒரு புதிய விசித்திரமான விலங்கு நிற்கிறது என்று வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தங்களுக்குப் பால் புகட்டிய தாயை மறந்தாலும் அழாத பாலகர்கள் அவர்கள்! பகைமை என்றால் என்னவென்றே தெரியாத அந்தப் பிஞ்சுகளைக் கொல்லத் துடிக்கும் உன் வீரம் என்ன வீரமடா சோழா?" என்று சாடினார்.

புலவரின் வார்த்தைகள் சம்மட்டி அடியாக மன்னனின் நெஞ்சில் விழுந்தன. சிபிச் சக்கரவர்த்தியின் கதையும், குழந்தைகளின் அறியாமையும் அவனது கர்வத்தைக் சுக்குநூறாக்கின. தன் தவறை உணர்ந்த மன்னன் கண்கலங்கினான்.

​"நிறுத்துங்கள் புலவரே!" என்று கத்தியபடி அரியணையை விட்டு இறங்கி ஓடினான். சிறைச்சாலைக்குச் சென்று, யானையின் காலடியில் மரண விளிம்பில் நின்ற அந்த இரண்டு சிறுவர்களையும் தன் கைகளாலேயே அவிழ்த்து, நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டான்.

​அரசவைக்குத் திரும்பிய மன்னன், "புலவரே, இன்று என் குலப் பெருமையைக் காப்பாற்றினீர்கள். நான் தோற்று, உங்கள் தமிழும் அறமும் வென்றுவிட்டது. இதோ, இந்தச் சிறுவர்கள் இனி உங்கள் பொறுப்பு. இவர்களோடு சேர்த்து இவர்களின் மலையமான் நாட்டையும் உங்களுக்கே பரிசாகத் தருகிறேன்" என்று கூறி கோவூர் கிழாரின் கால்களில் விழுந்து வணங்கினான்.

​புலவர் புன்னகைத்து, அந்தச் சிறுவர்களின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு, "மன்னனின் கொடையை விட, அவனது கருணையே ஒரு நாட்டுக்குக் கிடைக்கும் ஆகச்சிறந்த வரலாற்றுப் பரிசு" என்று வாழ்த்தினார்.

அதிகாரமும் பலமும் இருக்கும்போது காட்டும் 'கருணை' தான் ஒரு மனிதனை வரலாற்றில் அழியாத தலைவனாக மாற்றுகிறது. நீதியும் தர்மமும் எத்தகைய கோபத்தையும் வெல்லும் பேராற்றல் கொண்டவை.