குறுந்தொடர்: சித்திரம் பேசுதடி – அத்தியாயம் 1

குறுந்தொடர்: சித்திரம் பேசுதடி – அத்தியாயம் 1

ஊருக்குள் நுழையும்போதே அந்தப் பழைய தியேட்டர் சுவர் கண்ணில் பட்டது. காலப்போக்கில் எத்தனையோ மழை பெய்து, சுண்ணாம்பு உரிந்து போயிருந்தாலும், அந்தச் சுவரைப் பார்க்கும்போது எனக்குச் சினிமா படங்கள் ஞாபகத்திற்கு வரவில்லை... ‘வர்ணச் சித்திர’ துரைசாமி மாமாதான் நினைவுக்கு வந்தார்.

'ஆடத் தெரியாதவனுக்கு மேடை கோணல்' என்பார்கள். ஆனால், கோணலாக இருக்கும் சுவரில்கூடக் கோபுரம் வரைந்து காட்டும் வித்தை துரைசாமி மாமாவுக்குக் கைவந்த கலை. எழுபதுகளில் ஊரிலிருக்கும் பெரிய கடைகளின் விளம்பரப் பலகைகள், திருவிழாப் பந்தல்கள், சினிமா சுவரொட்டிகள் என எதுவென்றாலும் மாமாவின் தூரிகை படாவிட்டால் அது பூர்த்தியாகாது.

அவருக்கு ஒரு விசித்திரப் பழக்கம் உண்டு. எவ்வளவு பெரிய சித்திரமாக இருந்தாலும், அதன் வலது ஓரத்து மூலையில் சின்னதாக ஒரு 'வண்ணத்துப்பூச்சி' உருவத்தையும், அதற்குள் 'D + K' என்ற இரண்டு எழுத்துக்களையும் மெல்லிய கோட்டால் வரைந்து வைப்பார்.

"சுவரில் வரைஞ்சாலும் சுள்ளியில் வரைஞ்சாலும் ஆளு அடையாளம் வேணுமில்லையா?" என்று ஊரார்கள் கேலி பேசுவார்கள்.