சிறுகதை: சிலம்பின் நாதம்!

​மதிய வெயிலின் தகிப்பு தணிந்து, அந்தி சாயும் வேளை வந்தாலே மாரியம்மன் கோவில் திடல் சுறுசுறுப்படைந்துவிடும். சுற்றிலும் புளிய மரங்கள் நிழல் தர, நடுவே செம்மண் தரை தயாராக இருந்தது. அந்த கிராமத்தின் பெருமையே அங்கு தலைமுறை தலைமுறையாக கற்றுத்தரப்படும் சிலம்பக் கலைதான்.

​அன்று ஊர் திருவிழாவின் முக்கிய நாள். சுற்றுவட்டு கிராமங்களே திரண்டிருந்தன. திடலின் நடுவே, கம்பீரமாக நின்றிருந்தார் பெரியவர் மாணிக்கம் ஆசான். அவரின் வயது எழுபதைத் தொட்டிருந்தாலும், கைகளில் நரம்புகள் புடைக்க, கண்கள் இன்னும் கழுகின் கூர்மையோடு இருந்தன. அவருக்கு இரு முக்கிய சீடர்கள், செல்வம் மற்றும் முத்தையா.

​செல்வம், ஆசானின் சொந்த பேரன். சிலம்பத்தை ஒரு தவமாக மதிப்பவன். வேகம், விவேகம், பாரம்பரியத்தின் மீதான மரியாதை — இதுவே அவனது பாணி. மறுபுறம் முத்தையா, அசாத்திய திறமைசாலி. ஆனால் அவனிடம் அகந்தையும், "எப்படியாவது ஜெயிக்க வேண்டும்" என்ற வெறியும் அதிகமாக இருந்தது.

போட்டி தொடங்கியது. சுற்றிலும் தாரை தப்பட்டை முழங்க, பொறி பறக்கும் சிலம்பு ஆட்டம் அரங்கேறியது. இறுதிக் கட்டத்தில் செல்வமும் முத்தையாவும் களம் புகுந்தனர். இருவரின் கைகளிலும் மூங்கில் கம்புகள் சுழன்ற வேகம், காற்றில் ஒருவித இசையை எழுப்பியது.

​"சிலம்பம் என்பது எதிரியை வீழ்த்துவதற்கல்ல, உனக்குள் இருக்கும் மிருகத்தை அடக்குவதற்கு!" என்று ஆசான் அடிக்கடி கூறும் வார்த்தைகள் செல்வத்தின் மனதில் ஒலித்தன.

​ஆட்டம் சூடுபிடித்தது. முத்தையா ஆக்ரோஷமாக தாக்கினான். அவனது கம்பு செல்வத்தின் தோள்பட்டையை பலமாகத் தாக்கியது. வலி உயிரை எடுத்தாலும், செல்வம் நிதானம் இழக்கவில்லை. திடீரென, முத்தையா ஒரு நரித்தனமான உத்தியைக் கையாண்டான். ஆசான் தடை செய்த, ஆபத்தான 'தலைவெட்டு' முறையை செல்வத்தின் மீது பிரயோகித்தான்.

ஆனால், செல்வம் அதை லாவகமாகத் தடுத்து, தன் கம்பால் முத்தையாவின் கால்களைச் சுழற்றி நிலைதடுமாறச் செய்தான். முத்தையா தரையில் விழுந்தான். அவனது கம்பு கைநழுவி ஓடியது. செல்வம் நினைத்திருந்தால், அடுத்த நொடியே அவன் நெஞ்சில் கம்பை ஊன்றி வெற்றியை அறிவித்திருக்கலாம்.

​ஆனால், செல்வம் தன் கம்பை மண்ணில் ஊன்றி, தன் கையை நீட்டி, தரையில் விழுந்து கிடந்த முத்தையாவைத் தூக்கிவிட்டான்.

​கூட்டம் ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்தது, பின் பலத்த கைதட்டலால் அதிர்ந்தது. நடுவராக இருந்த ஆசான் மாணிக்கம் மேடைக்கு வந்தார். முத்தையாவின் கையை உயர்த்தி, "போட்டியில் வென்றது முத்தையா!" என்று அறிவித்தார்.

​எல்லோருக்கும் அதிர்ச்சி. முத்தையாவுக்கே அது புரியவில்லை.

ஆசான் புன்னகையுடன் சொன்னார்: "தொழில்நுட்ப ரீதியாக, செல்வம் களம் இறங்குவதற்குள் முத்தையா நிலைதடுமாறி விழுந்ததால் புள்ளி முத்தையாவுக்குத்தான். ஆனால்... ஆசான் செல்வத்தின் தோளைத் தழுவிக் கொண்டார், "கலையின் ஆன்மாவை வென்றது என் பேரன் செல்வம். சிலம்பம் என்பது வெறும் உடற்பயிற்சியோ, அடிதடியோ அல்ல; அது ஒழுக்கம், மனிதநேயம், எதிரிக்கும் மதிப்பளிக்கும் பண்பு. விழுந்தவனுக்கு கை கொடுப்பவனே உண்மையான வீரன்!"

​முத்தையாவின் தலை குனிந்தது. தன் அகந்தை உடைந்துபோனதை உணர்ந்த அவன், செல்வத்தைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டான். அன்று அந்த கிராமத்து மண், ஒரு புதிய சாம்பியனை மட்டுமல்ல, சிலம்பத்தின் உண்மையான தத்துவத்தையும் கற்றுக்கொண்டது.