சிறுகதை: கடைசிச் சொந்தம்!

செங்கல்பட்டு அரசு மருத்துவமனையின் அந்தப் பிணவறை (Mortuary) எப்போதும் ஒருவித மரண அமைதியுடன் இருக்கும். அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த ஏர்க்கண்டிஷனர் சத்தம் மட்டுமே அந்த நிசப்தத்தைக் கலைத்துக்கொண்டிருந்தது.

இன்ஸ்பெக்டர் சக்திவேல் கையில் இருந்த அந்தப் பட்டியலை ஒருமுறை ஆழ்ந்து பார்த்தார். 'Unclaimed Bodies' – வாரிசுதாரர் அற்ற பிணங்கள். பெயர் தெரியாது, ஊர் தெரியாது. வெறும் எண்களால் மட்டுமே குறிக்கப்பட்ட மனித உடல்கள்.

"சார், மொத்தம் 12 பாடி இருக்கு. பல மாசமா தேங்கிக் கிடக்கு. முனிசிபாலிட்டி வண்டியில ஏத்தி, மெயின் சிட்டியில இருக்கிற எலக்ட்ரிக் மயானத்துல மொத்தமா வச்சு எரிச்சிடலாம்னு நினைக்கிறேன். என்ன சொல்றீங்க?" என்றார் வார்டு அட்டெண்டர் குமார்.

சக்திவேல் பதில் சொல்லவில்லை. ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தார். நகரத்து மின்மயானங்களில் பிணங்கள் இயந்திரத்தனமாகத் தள்ளப்படுவதையும், கரும்புகையாக அவை வானில் கரைவதையும் அவர் பலமுறை பார்த்திருக்கிறார்.

அங்கே அழுகைக்கு நேரமில்லை, அஞ்சலிக்கு இடமில்லை.

"இவங்க யாரும் குப்பை இல்லை குமார். இவங்களுக்கும் ஒரு குடும்பம் இருந்திருக்கும். ஏதோ ஒரு சூழ்நிலை இப்போ அனாதையா நிக்கிறாங்க.

இவங்களை மொத்தமா எரிக்கிறதுக்கு மனசு வரல. நாமளே இவங்களுக்கு ஒரு மரியாதையான விடை கொடுப்போம்," என்றார் சக்திவேல்.

குமார் திகைத்தார். "நாமளா சார்? இது போலீஸ் வேலை இல்லையே சார்?"

சக்திவேல் லேசாகப் புன்னகைத்தார். அவரது நினைவுகள் முப்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் அவர் வளர்ந்த கிராமத்துச் சுடுகாட்டிற்குப் பின்னோக்கிச் சென்றன.

அன்று ஊரில் ஒரு ஆதரவற்ற முதியவர் இறந்து போயிருந்தார். சக்திவேலின் தந்தைதான் ஊர் மக்கள் சிலரைத் திரட்டி, அந்த முதியவருக்கு முறைப்படி கொள்ளி வைத்தார்.

சிறுவன் சக்திவேல் கேட்டான், "அப்பா, நமக்குச் சம்பந்தமில்லாத அவருக்கு ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு நீங்க கொள்ளி வைக்கணும்?"

அப்பா அவன் தோளைத் தொட்டுச் சொன்னார்,

"சக்தி... ஒரு மனுஷன் வாழும்போது உறவுகள் இல்லாம இருக்கலாம், ஆனா போகும்போது அனாதையாப் போகக்கூடாது. இந்த மண்ணுல பொறந்த எல்லாருக்கும் இந்த மண்ணுக்குத் திரும்பிப் போக ஒரு உரிமை இருக்கு. அந்தப் பிடி மண்ணை மரியாதையாப் போடுறதுதான் மனுஷ தர்மம்."

அந்தக் கிராமத்துச் சுடுகாட்டின் ஈரமான மண் வாசனையும், தந்தை சொன்ன அந்தத் தர்மமும் சக்திவேலின் மனதில் இப்போதும் பசுமையாக இருந்தது.

சக்திவேல் தன் குழுவினரை அழைத்தார். "யாரும் யூனிஃபார்ம்ல இருக்க வேண்டாம். இன்னைக்கு நாம போலீஸ் இல்ல, இந்த உடல்களுக்குப் பிள்ளைகளா இருந்து காரியம் செய்யப்போறோம்."

அன்று மாலை செங்கல்பட்டு புறநகரில் உள்ள ஒரு அமைதியான இடுகாடு தயாரானது. மின்மயானத்தின் இயந்திரத்தனம் இன்றி, அந்தந்த மதச் சடங்குகளின்படி ஒவ்வொரு உடலுக்கும் தனித்தனியாக மாலை அணிவிக்கப்பட்டது. காவல்துறை அதிகாரிகளே பாடைகளைத் தோளில் சுமந்தனர்.

சட்டம் அவர்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தது குற்றவாளிகளைப் பிடிக்க மட்டுமே. ஆனால், மனிதாபிமானம் அவர்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தது இந்த 'கடைசிச் சொந்தம்' எனும் கடமையை.

அனைத்து உடல்களும் அடக்கம் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு பெண் அழுதுகொண்டே அங்கே ஓடி வந்தாள். பல மாதங்களாகக் காணாமல்போன தன் கணவனைத் தேடி அலைந்தவள், போலீஸ் கொடுத்த தகவலின் பேரில் அங்கே வந்திருந்தாள். தன் கணவனின் உடல் 'அனாதை'யாக எரிக்கப்படாமல், ஒரு கௌரவமான இறுதிச் சடங்குடன் அடக்கம் செய்யப்படுவதைப் பார்த்த அவள், சக்திவேலின் கால்களில் விழுந்து கதறினாள்.

"ஐயா... என்னால செய்ய முடியாததை நீங்க செஞ்சுட்டீங்க..."

சக்திவேல் அவளைத் தூக்கிவிட்டார். "அம்மா, அவர் அரசாங்கக் கணக்குல வேணா 'அன்-க்ளைம்டு' பாடியா இருக்கலாம். ஆனா எங்க கணக்குல அவர் ஒரு மனுஷன். அழுதுக்கிட்டே அவரை அனுப்பாதீங்க, நிம்மதியா போய்ச் சேரட்டும்."

மாலை நேரச் செங்கல்பட்டு ஏரிக் காற்று, அந்தப் புதுக் கல்லறைகளின் ஈர மண்ணைத் தழுவிச் சென்றது. சீருடை அணிந்த அதிகாரிகளுக்குள் இருக்கும் ஈரமான மனசு, அன்று ஒரு 12 ஆன்மாக்களுக்குப் புகலிடம் கொடுத்திருந்தது.