சிறுகதை: சரியான திருப்பம்!

​நடுநிசி மழைக்குப் பிறகு, ஈரம் சொட்டும் வீதியின் ஓரத்தில் தனது பழைய பிளாஸ்டிக் நாற்காலியைப் போட்டு அமர்ந்திருந்தார் ராமசாமி தாத்தா. வயது எழுபதைத் தாண்டியிருந்தாலும், கண்ணாடியின் தடிமனான லென்ஸுக்குப் பின்னால் அவரது கண்கள் எப்போதும் பாதசாரிகளையே அளவெடுத்துக் கொண்டிருக்கும்.

​அவரது ஒற்றை அறை வீட்டின் வாசலில், "பூட்டுகள் சீரமைக்கப்படும்; சாவிகள் செய்து தரப்படும்" என்ற பலகை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. நாற்பது ஆண்டுகளாக அந்தத் தெருவின் பூட்டுகளுக்கும் சாவிகளுக்கும்தான் அவர் வாழ்க்கைப்பட்டது.

​அன்று மாலை, சற்றே கலைந்த முடியோடும், வியர்வை சிந்திய முகத்தோடும் ஒரு வாலிபன் அவரை நோக்கி ஓடிவந்தான். அவனது கைகளில் ஒரு பழைய மரப்பெட்டி இருந்தது.

​"தாத்தா... இந்த சாவித் கொத்துல இருக்குற எந்த சாவியும் இந்த பூட்டுக்குச் செட் ஆகல. எப்படியாவது இதை உடைக்காம திறந்து தாங்க. இதுல என்னோட அம்மாவோட கடைசி நினைவுகள் இருக்கு. இன்னும் அரை மணி நேரத்துல நான் வெளியூருக்குக் கிளம்பனும்..." அவனது குரலில் பதற்றமும், கண்ணீரின் விளிம்பும் தென்பட்டன.

​தாத்தா மெதுவாக அந்தப் பெட்டியை வாங்கிப் பார்த்தார். அது பித்தளையினாலான, மிகப்பழமையான பூட்டு.

​"தம்பி, அவசரப்பட்டா எந்தப் பூட்டும் திறக்காது. வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்," என்று மென்மையாகச் சொன்னபடியே, தனது கருவிப் பெட்டியிலிருந்து ஒரு சிறிய கம்பி மழுங்கலை எடுத்தார்.

அவன் கடிகாரத்தைப் பார்த்தபடியே தவித்தான். "தாத்தா, சீக்கிரம்... நான் போக வேண்டிய ரயில் தவறினா, என் வாழ்க்கையே வீணாயிடும். நான் பண்ணின ஒரு பெரிய தப்ப திருத்திக்க எனக்குக் கிடைச்ச கடைசி வாய்ப்பு இது," என்றான் வாலிபன், குரல் தழதழக்க.

​தாத்தா அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தார். அவனது கண்களில் தவறும், அதை உணர்ந்த குற்ற உணர்ச்சியும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன.

​"எந்தத் தப்பா இருந்தாலும் திருத்திக்க ஒரு வாய்ப்பு கண்டிப்பா கிடைக்கும் தம்பி. ஆனா, அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்த நாம சரியான திசையில திரும்பணும்," என்று கூறியபடியே, அந்த மெல்லிய கம்பியை பூட்டின் துளைக்குள் விட்டு லேசாக வலப்பக்கம் திருப்பினார்.

​'டக்' என்ற சத்தம் கேட்கும் என வாலிபன் எதிர்பார்த்தான். ஆனால் பூட்டு திறக்கவில்லை.

​"தாத்தா, திறக்கலையே!" என்றான் ஏமாற்றத்துடன்.

​"நாம் அவசரத்துல எப்போதும் வலப்பக்கமே திருப்புவோம் தம்பி. சில பூட்டுகள்... லேசாக இடப்பக்கம் திரும்பினாத்தான் வழியைக் காட்டும்," என்ற தாத்தா, அந்த கம்பியை இடப்பக்கமாகச் சற்றே அழுத்தித் திருப்பினார்.

​'டக்!'

​பூட்டு லேசாக விலகியது. பெட்டி திறந்தது. அதற்குள் சில பழைய கடிதங்களும், ஒரு தாயின் புகைப்படமும், ஒரு முகவரியும் இருந்தன.

​வாலிபனின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் துளிர்த்தது. "நான்... நான் கோபத்துல என் அம்மாவை விட்டுட்டு ஓடிவந்தவன் தாத்தா. இத்தனை வருஷமா என் வீம்பும் அகந்தையும்தான் என்னை நேர்வழியில போகவிடாம தடுத்துச்சு. இன்னைக்கு அம்மாவோட கடைசி காலத்துல அவங்களைப் பார்க்கப் போறேன். ஆனா, என் அவசரமும் கோபமும் மறுபடியும் என்னை தப்பான வழியிலதான் திருப்பப் பார்த்தது."

தாத்தா புன்னகைத்தார். "பூட்டா இருந்தாலும் சரி, வாழ்க்கையா இருந்தாலும் சரி... பிடிவாதமா ஒரே திசையில திருப்பிட்டே இருந்தா முறிஞ்சுதான் போகும். லேசாக வளைந்து, சரியான திருப்பத்துல திரும்பினா எந்தப் பூட்டும் திறக்கும். உனக்கான 'சரியான திருப்பம்' இதுதான். போய்ப் பார், அம்மா காத்திருப்பாங்க."

அந்த வாலிபன் தாத்தாவின் கைகளைப் பற்றி நன்றி கூறிவிட்டு, பெட்டியோடு ரயிலைப் பிடிக்க ஓடினான்.

​தாத்தா அந்த மர நாற்காலியில் மீண்டும் சாய்ந்து உட்கார்ந்தார். தெருவிளக்கின் வெளிச்சத்தில், ஓடி மறையும் அந்த வாலிபனின் நிழலைப் பார்த்தபடி, தன்னிடம் இருந்த கம்பியைத் துடைத்து வைத்தார்.

வாழ்க்கையில் சில கதவுகள் பூட்டப்பட்டிருப்பது போலத் தோன்றினாலும், மனதைச் சற்றே மாற்றி யோசிக்கும் ஒரு "சரியான திருப்பம்" பூட்டிய பூட்டுகளையும், பூட்டி வைக்கப்பட்ட உறவுகளையும் திறந்துவிடும் என்பதை அந்தப் பொழுது மீண்டும் ஒருமுறை நிரூபித்திருந்தது.