சிறுகதை: வேலிப் பூ!

ஒரு அழகான சிற்றூர். பசுமையான வயல்வெளிகளும், வீட்டின் வாசலில் கொஞ்சும் குழந்தைகளுமாக ஊரே கடகடவென இயங்கிக்கொண்டிருக்கும். ஆனால், அந்த ஊரில் வாழ்ந்த சுந்தரத்திற்கும் - பொன்னிக்கும் மட்டும் மனதிற்குள் எப்போதும் ஒரு ஏக்கம்.

திருமணமாகிப் பத்து ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன. எந்த விசேஷத்திற்குச் சென்றாலும், "என்ன பொன்னி, ஒன்னுமே இல்லையா?" என்ற அக்கம் பக்கத்தினரின் கேள்விகள் பொன்னியின் நெஞ்சை ஊசியாகக் குத்தும்.

சுந்தரம் தன் மனைவியைத் தேற்றுவான். "நமக்குன்னு பிராப்தம் இருந்தா நடக்கும் பொன்னி, கவலைப்படாதே" என்பான். ஆனால், அவர்கள் வீட்டில் இருந்த அந்த நிசப்தம், குழந்தை இல்லாத குறையை தினமும் நினைவூட்டிக்கொண்டே இருந்தது.

அது ஒரு புரட்டாசி மாதத்து இரவு. இடி மின்னலுடன் கூடிய பிரம்மாண்ட மழை ஊரையே உலுக்கிக்கொண்டிருந்தது. சுந்தரமும் பொன்னியும் வீட்டின் தாழ்வாரத்தில் அமர்ந்திருந்தனர்.

திடீரென, வெளியேயிருந்து ஒரு மெல்லிய குரல்... காற்றுக்கும் மழைக்கும் இடையே கூர்மையாகக் கேட்டது. அது ஒரு பூனையின் சத்தமா அல்லது காற்றின் ஓசையா என்று சுந்தரத்திற்குச் சந்தேகம்.

ஆனால், தாய்மைக்காக ஏங்கிக் கொண்டிருந்த பொன்னியின் செவிகளுக்கு அது தெளிவாக விழுந்தது. அது ஒரு குழந்தையின் அழுகுரல்!

சுந்தரம் தடுத்தும் கேட்காமல், பொன்னி குடையைப் பிடித்துக்கொண்டு வீட்டின் எல்லைக்கு ஓடினாள். அவளது வீட்டின் வேலியோரத்தில்... அங்கே அடர்ந்த முட்புதர்களுக்கு நடுவே, ஒரு பழைய வேட்டியால் சுற்றப்பட்ட சிறிய பொட்டலம் கிடந்தது!

மின்னல் வெளிச்சத்தில் பொன்னி பார்த்தாள். அது சில நாட்களே ஆன ஒரு பச்சைக்குழந்தை! மழையில் நனைந்து, குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டு, தன் பிஞ்சு விரல்களை அசைத்து அழுதுகொண்டிருந்தது. யாரோ ஒரு கல்நெஞ்சக்கார தாய், என்ன சூழ்நிலையோ தெரியவில்லை, அந்தப் பிஞ்சை வேலியோரத்தில் போட்டுவிட்டுச் சென்றிருந்தாள்.

பொன்னியின் கண்களில் கண்ணீர் அருவியாகக் கொட்டியது. தன் கைகள் நடுங்க, அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தையை வாரியெடுத்துத் தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டாள்.

அடுத்த கணமே, அந்தச் சிறிய உயிர் பொன்னியின் கதகதப்பில் அழுகையை நிறுத்தி, தன் இமைகளை மெல்லத் திறந்து பார்த்தது. பொன்னியின் மார்பில் முகம் புதைத்தது.

வீட்டிற்குள் ஓடிவந்த பொன்னி, குழந்தையைத் துடைத்து, கதகதப்பான துணியில் சுற்றினாள். சுந்தரம் அதிர்ச்சியோடு நின்றான்.

"சுந்தரம்... இந்த உலகமே நம்மகிட்ட ‘குழந்தை இல்லையே’னு கேட்டுச்சுல? ஆனா, கடவுள் நம்ம தேடலை முடிச்சு வச்சுட்டான்! வேலியோரத்துல வீசி எறியப்பட்டுக் கிடந்த இந்த ஜீவனுக்கு தாய் தேவைப்பட்டா... நமக்கு ஒரு குழந்தை தேவைப்பட்டுச்சு. இது வேலியோரத்துல கிடைச்ச குழந்தை இல்லை... நம்ம வாழ்க்கையைச் செழிக்க வைக்க வந்த வேலிப் பூ!" என்று கதறினாள்.

சுந்தரம் அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தையின் முகத்தைப் பார்த்தான். அது அவனது ஆள்காட்டி விரலைத் தன் குட்டி லட்டு போன்ற கைகளால் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டது. சுந்தரத்தின் கண்களிலிருந்தும் கண்ணீர் வழிந்தது.

அடுத்த நாளே, கிராம நிர்வாக அலுவலர் (VAO) மற்றும் காவல் நிலையத்திற்குத் தகவல் தெரிவித்தனர். சட்டப்பூர்வமான அனைத்துத் தத்து எடுக்கும் நடைமுறைகளையும் (Adoption Process) சுந்தரமும் பொன்னியும் முழுமையாகச் செய்து முடித்தனர்.

ஊரே கூடி நின்று அந்த நிகழ்வைப் பார்த்தது. நேற்று வரை 'மலடி' என்று ஒதுக்கி வைத்த அதே ஊர் மக்கள், இன்று அந்த தம்பதியின் பரந்த மனதைப் பார்த்து நெகிழ்ந்து போயினர்.

குழந்தைக்கு 'வேலன்' என்று பெயரிட்டனர். வேலியோரம் கிடைத்தாலும், வேலனைப் போலத் தங்களைக் காக்க வந்த தெய்வம் என்பதாலும் அந்தப் பெயர்!

வேலன் வீட்டிற்கு வந்த பிறகு, சுந்தரத்தின் வீட்டில் சிரிப்பிற்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் பஞ்சமே இல்லை. வறண்டு கிடந்த வீட்டின் மூலைகளிலெல்லாம் கொலுசுகளின் சத்தம் இசைத்தது. சுந்தரத்தின் தொழிலிலும் நல்ல முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது.

ஆனால், மற்றுமொரு அற்புதம் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நடந்தது!

மருத்துவமனைக்குச் சென்று வந்த பொன்னி, கையிலிருந்த அறிக்கையைப் பார்த்துக்கொண்டே கணவனின் தோளில் சாய்ந்து அழுதாள். இந்த முறை அது ஆனந்தக் கண்ணீர்!

ஆம், பொன்னி கர்ப்பமாக இருந்தாள்!

மருத்துவர் சொன்னார்: "மன அழுத்தம் (Stress) முற்றிலும் நீங்கி, தாய்மை உணர்வால் உங்கள் உடல்நிலை நேர்மறையாக மாறியதால் தான் இந்த அதிசயம் நடந்திருக்கிறது!"

சுந்தரமும் பொன்னியும் ஓடிவந்து வேலனைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டனர்.

"தம்பி... நீ என் வயித்துல பிறக்கலதான், ஆனா உன் பிஞ்சு பாதங்கள் எங்க வீட்டுக்குள்ள பட்ட அப்புறம்தான், இந்த வீடே செழிச்சது.

நீதான்டா எங்களோட மூத்த பிள்ளை! என் வயித்துல வளருற குழந்தைக்கு நீதான் அண்ணன்!" என்று வேலனின் முத்தங்களால் தன் முகத்தை நிரப்பினாள் பொன்னி. வேலியோரத்தில் வீசப்பட்ட ஒரு பிஞ்சு உயிர், குழந்தை இல்லாத தம்பதியின் வாழ்நாட்காலக் குறையைப் போக்கியதோடு மட்டுமல்லாமல், அவர்களுக்குச் சொந்தக் குழந்தையையும் பரிசளித்தது!

ஆதரவற்ற ஒரு உயிரை அன்போடு அரவணைத்தால், இயற்கை நமக்கு இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சியைத் தரும் என்பதற்குச் சுந்தரம் - பொன்னி குடும்பமே சாட்சி!