சிறுகதை: தாயானார் மாமியார்..!

​அன்று அதிகாலை ஐந்து மணிக்கே அலாரம் அடிப்பதற்கு முன்பாகவே விழித்துக்கொண்டாள் மீனா. படுக்கையை விட்டு எழுந்திருக்க முயன்றவளுக்கு, தலை சுற்றியது. அடிவயிற்றில் ஒரு மெல்லிய வலி. கணவன் ரமேஷை எழுப்பலாம் என்று கை நீட்டியவள், "பாவம், லேட் நைட்டா வேலை செஞ்சுட்டு இப்பதான் தூங்குறான்" என்று கையைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டாள்.

​கண்ணாடி முன் நின்று முகம் பார்த்தாள். முகம் வெளுத்துப் போயிருந்தது. திருமணமான ஓராண்டில், முதல்முறையாக அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத சந்தேகம் கலந்த பயம்.

​ஹாலுக்குள் வந்தவள், சமையலறையில் பாத்திரம் உருளும் சத்தம் கேட்டு திடுக்கிட்டாள். அங்கே அவளது மாமியார் சரஸ்வதி அம்மாள் காபி போட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

​மீனாவை பார்த்ததும், "என்னம்மா மீனா, அதுக்குள்ள எழுந்துட்ட? இன்னிக்கு ஞாயிற்றுக்கிழமைதானே, இன்னும் கொஞ்ச நேரம் தூங்க வேண்டியதுதானே?" என்றார் அன்போடு.

​சரஸ்வதி அம்மாள் பொதுவாகவே அமைதியானவர். ஆனாலும், கதைகளில் வரும் மாமியார்-மருமகள் சண்டைகளை நினைத்து, மீனா அவரிடம் எப்போதும் ஒரு சிறிய இடைவெளியைப் பேணிக் கொண்டே வந்தாள்.

​"இல்ல அத்த... சும்மா தான்..." என்று இழுத்த மீனாவுக்கு, திடீரென குமட்டல் எடுக்க, வாயைப் பொத்திக்கொண்டு பாத்ரூமுக்கு ஓடினாள்.

​சரஸ்வதி அம்மாள் பதறிப்போய் பின்னாடியே ஓடிவந்தார். மீனா முகத்தைக் கழுவிவிட்டு வெளியே வந்தபோது, அவளது கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டார். மீனா பயந்துபோய், "ஒண்ணுமில்ல அத்த, ஏதோ ஃபுட் பாய்சனா இருக்கும்" என்றாள் தடுமாற்றத்துடன்.

​சரஸ்வதி அம்மாள் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது. "இரு, நான் ரமேஷை எழுப்புறேன். ஹாஸ்பிடல் போயிட்டு வந்திடலாம்" என்றார்.

​"ஐயோ வேண்டாம் அத்த, அவன் தூங்குறான்" என்று மீனா தடுத்தும் கேளாமல், ரமேஷை எழுப்பி, உடனே கிளம்பச் சொன்னார்.

​மருத்துவமனையில் பரிசோதனைகள் முடிந்து, மருத்துவர் புன்னகையோடு அந்தச் செய்தியைச் சொன்னார்: "வாழ்த்துகள்! மீனா பிரக்னன்ட்டா இருக்காங்க". ரமேஷுக்கு எல்லையற்ற மகிழ்ச்சி.

மீனாவின் கண்களிலோ ஆனந்தக் கண்ணீரோடு சேர்த்து, ஒருவித பயமும் கலந்திருந்தது. அவளது சொந்த அம்மா இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பே தவறிவிட்டதால், இந்தத் தாய்மைப் பயணத்தை யாரிடம் பகிர்ந்து கொள்வது, எப்படி எதிர்கொள்வது என்ற ஏக்கம் அவளுக்குள் எழுந்தது.

​வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், ரமேஷ் தன் அம்மாவிடம், "அம்மா! நீ பாட்டி ஆகப்போற" என்று கத்தினான்.

​சரஸ்வதி அம்மாள் கண்களில் கண்ணீர் வழிய மீனாவை அப்படியே அணைத்துக் கொண்டார்.

ஆனால், அடுத்த கணமே மீனாவின் மனதில், 'இனிமேல் மாமியார் இன்னும் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் விதிப்பாரோ? அதைச் செய், இதைச் செய்யாதே என்று அதிகாரம் செய்வாரோ?' என்ற பயம் லேசாக எட்டிப்பார்த்தது.

ஆனால், அடுத்தடுத்த நாட்கள் மீனாவை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தின.

​வழக்கமாக மருமகள்கள் சமையல் செய்ய, மாமியார்கள் சோஃபாவில் அமர்ந்து டிவி பார்க்கும் கதைகளை மீனா கேட்டிருக்கிறாள்.

ஆனால், இங்கு தலைகீழாக நடந்தது. சரஸ்வதி அம்மாள் மீனாவை சமையலறைப் பக்கமே சேர்க்கவில்லை.

​"மீனா, நீ போய் ரெஸ்ட் எடு. இனிமே சமையல் கடையெல்லாம் நான் பார்த்துக்கிறேன். உனக்கு என்ன சாப்பிட தோணுதோ, என்கிட்ட கேளு, நான் செஞ்சு தர்றேன்" என்றார்.

​ஒருநாள் மீனாவுக்குக் கடுமையான வாந்தி எடுத்தது. எதைச் சாப்பிட்டாலும் வாந்தி வந்தது. படுக்கையில் சோர்ந்து கிடந்த மீனாவின் தலைமுடியைக் கோதி, அவளது மடியில் தன் கைகளை வைத்து மெதுவாக வருடினார் சரஸ்வதி அம்மாள்.

​"எனக்குத் தெரியும் மீனா... அம்மா இல்லாத கவலை உனக்குள்ள இருக்கும். ஆனா, இந்த சரஸ்வதி இருக்கிற வரைக்கும் நீ அம்மாவை நினைச்சு ஏங்கக் கூடாது. உன் வயித்துல வளர்றது என் பேரன் இல்ல பேத்தி மட்டும் இல்ல... என் மகளோட குழந்தை. உன்னை என் மகளாத்தான் பார்க்கிறேன்" என்றார் கண்கள் கலங்க.

​அந்த வார்த்தைகள் மீனாவின் நெஞ்சைத் தொட்டன. அவளது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாகக் கொட்டியது. அத்தையின் மடியில் தலைசாய்த்துக் கொண்டாள். அன்று அவளுக்கு சரஸ்வதி அம்மாள் மாமியாராகத் தெரியவில்லை; தன் சொந்த அம்மாவாகவே தெரிந்தாள்.

​மாதங்கள் உருண்டோடின. வளைகாப்பு விழா வந்தது. மீனாவின் சொந்த பந்தங்கள் அனைவரும் வந்திருந்தனர். மீனாவின் சித்தி, "என்ன இருந்தாலும் பெத்த அம்மா மாதிரி மாமியார் பார்த்துப்பாங்களா?" என்று பக்கத்தில் இருந்தவர்களிடம் கிசுகிசுப்பதை மீனா கேட்டுவிட்டாள்.

​அவளுக்குக் கோபம் வந்தது. மேடையில் மைக் பிடித்துப் பேச வாய்ப்பு வந்தபோது, மீனா சொன்னாள்:

​"எல்லாரும் சொல்லுவாங்க, பொண்ணுங்களுக்குக் கல்யாணம் ஆனா ஒரு அம்மா வீடு இல்லாம போகும்னு. ஆனா எனக்குக் கல்யாணத்துக்கு அப்புறம்தான் இன்னொரு அம்மா கிடைச்சிருக்காங்க. என் அம்மா இல்லாத குறையை ஒரு நொடி கூட எனக்குத் தெரியாம பாத்துக்கிட்ட என் அத்தைதான், இனிமே எனக்கு அம்மா!" என்று உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் கூறினாள்.

​அங்கிருந்த அனைவரும் கைதட்ட, சரஸ்வதி அம்மாள் மேடைக்கு ஓடிவந்து மீனாவைக் கட்டியணைத்து முத்தமிட்டார்.

​காலங்காலமாக மாமியார்-மருமகள் உறவின் மீது பூசப்பட்டிருந்த கசப்பு என்ற கறையை, அவர்களின் அன்பு முற்றிலும் துடைத்தெறிந்திருந்தது. ஆம், அன்று முதல் அந்த வீட்டில் மாமியார், தாயானார்!