சிறுகதை: தாய்மை!

மைலாப்பூரின் முக்கியச் சாலையில் அரண்மனை போன்ற வீடு. அப்பா, அண்ணன் அரசு உயர் பதவிகளில்!

அவள் பணி செய்யும் பாரீஸ் கார்னரிலுள்ள வங்கிக்குச் சென்று வர, ஆடி கார். வங்கியிலும் உயர் பதவி.

இவ்வளவையும் கொடுத்த இறைவன் கூடுதலாகச் சேர்த்துப் போலியோவையும் கொடுத்து, சூம்பிய கால்களைப் பரிசாகவும் கொடுத்துவிட்டான்.

நடப்பதில்தான் சிரமம்!

‘ஓடி விளையாடு பாப்பா!’ என்ற முண்டாசுக் கவிஞனின் வேண்டுகோளுக்கு அவளால் ஒத்துழைக்க முடியாதது மட்டுமல்ல; அடுத்த வரியான ‘ஓய்ந்திருக்கலாகாது பாப்பா!’ என்பதற்கு அப்போசிட்டாகவே அவளால் செயல்பட முடிந்தது.

அன்று திங்கட்கிழமை என்பதால் வங்கிக்குப் புறப்படத் தயாரானாள்! டிரைவர் ரவி அப்பொழுதுதான் மொபைலில் கூப்பிட்டான்.

”சாரி மேடம்! பள்ளிக் கூடத்திற்குக் கிளம்பிய பையன் வாசலில் தடுக்கி விழுந்து அடி பட்டிடுச்சி! அவசரமா ஆஸ்பத்திரிக்குப் போக வேண்டியதாயிடிச்சி!”

“நோ ப்ராப்ளம்! பாருங்க! கையில காசு இருக்கா? ஜி பேயில ஓர் ஐயாயிரம் போட்டு விடறேன். நான் ஆபீசுக்குப் போயிடறேன். நீங்க ஆஸ்பத்திரிக்கிப் போயிட்டு அப்புறம் அப்டேட் பண்ணுங்க!”

“ரொம்ப நன்றி மேடம்!”

மனதில் அது நிழலாட, மீண்டும் அவள் பார்வை அந்தக் குழந்தைப் பக்கம் திரும்பியது. இவள் பார்வை அதன்மீது

படும்போதெல்லாம், அது தாயை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டது.

திடீரென மனதில் ஒரு மின்னல். நமக்கு ஒரு குழந்தை பிறந்தால் அதுவும் இப்படித்தான் நம்முடன் ஒட்டிக் கொள்ளுமல்லவா? நம்மை மட்டுமே உலகமாக நினைக்குமல்லவா? அம்மாவும், அப்பாவும் திருப்தி அடைந்து,சந்தோஷப் படுவார்கள் அல்லவா? இது ஏன் நமக்கு இவ்வளவு காலம் மனதில் தோன்றவில்லை?

அவர் கூட அன்று, ”உங்கள் எல்லாக் குறைகளுடனும் உங்களை நான் காதலிக்கிறேன்! ஊனம், நீங்கள் செய்த தவறல்ல. அதனைப் புறந்தள்ளி, நீங்கள் இவ்வளவு முன்னேறி இருக்கிறீர்களே! அந்தச் சாதனைக்காகவே உங்கள் கரம் பிடிக்க நான் ஆசைப்படுகிறேன்” என்றாரே. அவரின் கூற்று சரியானதுதானே! நாம் ஏன் தயங்க வேண்டும்? பெண்மையின் உச்சம் தாய்மைதானே! அதனை அனுபவிக்க வேண்டாமா?

மடை திறந்த வெள்ளமாக அவள் மனம் திருமணப் பயிரை நோக்கி ஓடியது! அந்த நினைவுகளில் முழுதுமாக அவள் லயித்துப்போக, பஸ் பாரீஸ் கார்னரை நெருங்கியதைக்கூட அவள் கவனிக்கவில்லை.

வீட்டு வாசலிலேயே பஸ் ஸ்டாப்! வங்கிக்கு அருகிலேயே பேருந்து நிறுத்தம்.

அவளுக்குப் பஸ்ஸில் பயணிக்க ஆசை அதிகம். ஆனால் வீட்டார் விடுவதில்லை.

இன்று எப்படியும் பஸ்ஸில் ஏறி விடுவதென்று முடிவெடுத்தாள்!

அம்மா கேப்பில் செல்ல வற்புறுத்தியதற்குப் பதிலாக “நான் பாத்துக்கறேம்மா! நீ கவலைப்படாத!” என்றபடியே மெல்ல நடந்து பேருந்தில் ஏறிவிட்டாள்!

கூட்டம் குறைவாக இருந்ததால், உட்கார இடம் கிடைத்துவிட்டது.

அடுத்த ஸ்டாப்பில் அதிகக் கூட்டம்! கைக்குழந்தையுடன் ஏறிய பெண் மணிக்கு அவள் இடந்தர எழ, அவளைப் பார்த்த அந்தப் பெண்மணி “மேடம்! நீங்க உட்காருங்க! பரவாயில்ல!” என்றபடி கூட்டத்தில் இடிபட, ”குழந்தையைக் கொடுங்க!” என்று அவள் கை நீட்ட, அந்தக் குழந்தையோ தாயுடன் மேலும் ஒட்டிக்கொண்டு, அவளிடம் வர மறுத்தது.

நேற்றுகூட மீண்டும் அவர்கள் வந்திருந்தார்கள்-அவளைப் பெண் கேட்டு.

அவள்தான் வேண்டாமென்று மறுத்து விட்டாள்!

அவர்கள் போனதும் அம்மா விசனப்பட்டாள்! ”நானும் அப்பாவும் எவ்வளவு நாளைக்கி இருக்கப் போறோம்? நீ இப்படியே வேண்டாம்! வேண்டாம்னு மறுத்தா அந்த வருத்தத்திலேயே நாங்க போய்ச் சேர்ந்திடுவோம்! அப்புறம் நீ தனி மரமாயிடுவ! கொஞ்சம் யோசிச்சிச் சொல்லு!”

அந்தக் கண்டக்டர் அவள் அருகில் வந்து, ”ஸ்டாப் வந்திடிச்சி மேடம்!” என்றதுந்தான் அவள் சுயநினைவுக்கு வந்தாள்.

“சாரி! தேங்க்ஸ்” என்று இறங்கியவள், வங்கிக்குச் சென்றதும் முதல் வேலையாக

அம்மாவை மொபைலில் கூப்பிட்டு, ”அவர்களுக்கு ஓகே சொல்லி விடு!” என்றதும், வயதான அந்தத் தாய்க்கு, மகிழ்ச்சி பெருக்கெடுத்தது!

ஆனந்தத்தில் கணவனைக் கூப்பிட்டபடி ஹாலுக்கு ஓடினாள்!