நாம் உண்மையில் வாழ்கிறோமா? வாழ்க்கையைத் தொலைக்கும் அவசர உலகம்!

காலையில் கண் விழித்ததும் இன்று செய்யவேண்டிய வேலைகள் நினைவுக்கு வருகின்றன. அலுவலகம், குடும்பப் பொறுப்புகள், குழந்தைகளின் படிப்பு, பணம், எதிர்காலம் என மனம் பல திசைகளில் ஓடத் தொடங்குகிறது. இரவு படுக்கைக்குச் செல்லும்போதும் நாளை என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற சிந்தனைதான் மேலோங்குகிறது. இப்படியே நேற்றைய நினைவு களுக்கும் நாளைய எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் இடையில் இன்றைய நிகழ்காலம் நம்மை அறியாமலேயே கரைந்துவிடுகிறது.

ஒரு கேள்வி மட்டும் நம்மிடம் எப்போதாவது எழுந்திருக்கிறதா?

நாம் உண்மையில் வாழ்கிறோமா? அல்லது வாழ்க்கையை வாழ்வதற்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறோமா?

மழை பெய்துகொண்டிருக்கிறது. பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பும் சிறுவன், சாலையில் தேங்கியிருக்கும் மழைநீரில் கால்களை வைத்து விளையாடுகிறான். அவனுடைய முகத்தில் அளவற்ற மகிழ்ச்சி. அருகில் நடந்து வரும் தந்தையோ, சட்டை நனைந்துவிடக்கூடாது, காய்ச்சல் வந்துவிடக்கூடாது, வீட்டிற்குத் தாமதமாகிவிடக்கூடாது என்று அவசரப்படுத்துகிறார்.

இருவரும் ஒரே மழையில்தான் நனைகிறார்கள். ஆனால், சிறுவன் மழையை அனுபவிக்கிறான்; தந்தை மழையைக் கடக்க நினைக்கிறார். வாழ்க்கையும் அப்படித்தான். மகிழ்ச்சி நம்மைச் சுற்றி இருந்தாலும், அதை உணர்வதற்கு நமக்கு நேரமிருப்பதில்லை.

நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது என்றால் எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் இருப்பதோ, எதையும் திட்டமிடாமல் இருப்பதோ அல்ல. நாளைக்கான முயற்சிகளைச் செய்துகொண்டே இன்றைய மகிழ்ச்சியையும் இழக்காமல் இருப்பதுதான்.

ஒரு விவசாயியை எடுத்துக்கொள்வோம். விதைத்த விதை மறுநாளே அறுவடைக்குத் தயாராகிவிடாது. அதற்குத் தேவையான நீரைப்பாய்ச்சுகிறார். களைகளைக் கட்டுப்படுத்துகிறார். பயிரின் வளர்ச்சியைக் கவனிக்கிறார். அறுவடையை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறார்.

ஆனால், அறுவடை நாளை மட்டுமே நினைத்துக்கொண்டு பயிர் வளரும் ஒவ்வொரு நாளையும் அவர் புறக்கணிப்பதில்லை. இலைகளின் வளர்ச்சியையும், பூக்கும் தருணத்தையும், கதிர்கள் உருவாகும் நிலையையும் ரசிக்கிறார்.

அறுவடை அவருடைய இலக்கு. ஆனால், பயிர் வளர்வதைப் பார்ப்பதும் அவருக்கு மகிழ்ச்சிதான். நாமும் வாழ்க்கையை அப்படித்தான் அணுகவேண்டும். இலக்கை நோக்கிப் பயணிக்கும்போது பயணத்தின் அழகையும் ரசிக்கவேண்டும்.

இன்றைய மனிதர்களின் நிகழ்காலத்தை அதிகம் ஆக்கிரமித்திருப்பது கைப்பேசி. நண்பர்களுடன் உணவகத்திற்குச் சென்றாலும், உணவைச் சுவைப்பதற்கு முன்பே புகைப்படம் எடுத்து சமூக வலைத்தளத்தில் பதிவிடுகிறோம்.

குடும்பத்துடன் சுற்றுலா சென்றாலும் இயற்கையை ரசிப்பதைவிடப் புகைப்படம் எடுப்பதிலேயே அதிக நேரம் செலவிடுகிறோம். குழந்தை முதன்முதலாக நடக்கும் தருணத்தைக்கூட கைப்பேசியில் பதிவு செய்வதில் கவனம் செலுத்துகிறோம். அந்தக் குழந்தையின் முகத்தில் தெரியும் மகிழ்ச்சியை நேரடியாகப் பார்த்து ரசிக்க மறந்துவிடுகிறோம். நினைவுகளைச் சேமிப்பது தவறல்ல. ஆனால், நினைவுகளைச் சேமிப்பதற்காக நிகழ்காலத்தைத் தொலைத்துவிடக் கூடாது.

ஒரு தாய் சமையலறையில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறாள். பள்ளியிலிருந்து வந்த மகள், "அம்மா, இன்று பள்ளியில் ஒரு சுவாரசியமான விஷயம் நடந்தது!" என்று உற்சாகமாகச் சொல்கிறாள். "கொஞ்சம் இரு கண்ணு, வேலை முடித்துவிட்டு கேட்கிறேன்" என்கிறாள் தாய். அந்த வேலை முடிவதற்குள் மகளின் உற்சாகம் குறைந்துவிடுகிறது.

இரவு உணவின்போதும் அதே கதையைச் சொல்ல அவளுக்குத் தோன்றுவதில்லை. அன்று தாய் செய்த வேலைகள் எல்லாம் முடிந்திருக்கலாம். ஆனால், மகளுடன் பேசக் கிடைத்த ஓர் அழகான தருணம் மட்டும் மீண்டும் திரும்பி வரப்போவதில்லை.

சில நேரங்களில் ஒருவருக்குக் கொடுக்கக்கூடிய மிகப்பெரிய பரிசு விலையுயர்ந்த பொருளல்ல; அவர் பேசும்போது முழுமையாகக் காது கொடுத்துக் கேட்பதுதான். ஒருவருடன் இருக்கும்போது அவருக்காக நேரத்தை ஒதுக்குவது, அவருடைய உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்வது, அவருடைய மகிழ்ச்சியில் பங்கேற்பது ஆகியவை நிகழ்காலத்தை அழகாக்குகின்றன.

இந்த நொடியை அனுபவிப்பதற்கு மிகப்பெரிய மாற்றங்கள் தேவையில்லை. காலையில் எழுந்ததும் அவசரமாகக் கைப்பேசியைத் தேடாமல் ஜன்னலைத் திறந்து வெளிச்சத்தைப் பாருங்கள். ஒரு கோப்பைத் தேநீர் அருந்தும்போது அதன் சுவையை உணருங்கள். சாலையில் நடக்கும்போது மரங்களையும் பறவைகளையும் கவனியுங்கள்.

உணவு உண்ணும்போது தொலைக்காட்சியையும் கைப்பேசியையும் ஒதுக்கிவையுங்கள். குடும்பத்தினருடன் பேசும்போது வேறு சிந்தனைகளுக்கு இடம் கொடுக்காதீர்கள். இவை சாதாரணமான செயல்களாகத் தோன்றலாம். ஆனால், இத்தகைய சாதாரணத் தருணங்களில்தான் வாழ்க்கையின் அசாதாரணமான மகிழ்ச்சி ஒளிந்திருக்கிறது.

அதேநேரத்தில், நிகழ்காலத்தை அனுபவிப்பது என்பது துன்பங்களை மறுப்பதோ, பிரச்சினைகளிலிருந்து ஓடுவதோ அல்ல. ஒருவருக்கு இழப்பு ஏற்படலாம். எதிர்பார்த்த வாய்ப்பு கிடைக்காமல் போகலாம். உறவுகளில் விரிசல் ஏற்படலாம். அத்தகைய தருணங்களில் வருத்தப்படுவதற்கும் அழுவதற்கும் நமக்கு உரிமை இருக்கிறது.

நம் உணர்வுகளை மறைக்காமல் ஏற்றுக்கொள்வதும் நிகழ்காலத்தை வாழ்வதன் ஒரு பகுதிதான். எல்லா நொடிகளும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை; சில நொடிகளை வலியுடன் கடப்பதும் வாழ்க்கையின் இயல்புதான்.

ஒரு முதியவர் மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்றுக் கொண்டிருந்தார். அவரைப் பார்க்க வந்த பேரன், "தாத்தா, உங்களுக்கு இப்போது என்ன வேண்டும்?" என்று கேட்டான். அதற்கு அவர், "எனக்கு இப்போது எதுவும் வேண்டாம். நீ கொஞ்ச நேரம் என் அருகில் உட்கார்ந்து பேசினால் போதும்" என்றார்.

அந்தப் பேரனுக்குத் தாத்தாவுக்கு ஏதாவது விலையுயர்ந்த பொருள் வாங்கிக்கொடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்திருக்கலாம். ஆனால், அந்த முதியவருக்குத் தேவைப்பட்டது பணமோ பொருளோ அல்ல; தன்னுடன் இருப்பதற்கான சில நிமிடங்கள்தான். வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்தில் மனிதர்கள் அதிகம் நினைவுகூர்வது வாங்கிய பொருட்களையோ சேர்த்த பணத்தையோ மட்டுமல்ல. யாருடன் சிரித்தோம், யாருடைய கைகளைப் பற்றிக்கொண்டோம், யாருக்காகக் காத்திருந்தோம், யார் நம்முடன் இருந்தார்கள் என்பதைத்தான்.

நாம் அடிக்கடி சொல்லும் ஒரு வார்த்தை, "நேரம் கிடைக்கும்போது பார்த்துக்கொள்ளலாம்" என்பதாகும். பெற்றோருடன் பேசுவதற்கும், நண்பர்களைச் சந்திப்பதற்கும், நமக்குப் பிடித்தமான ஒன்றைச் செய்வதற்கும் நேரம் கிடைக்க வேண்டும் என்று காத்திருக்கிறோம்.

ஆனால், நேரம் தனியாக வந்து நம் கதவைத் தட்டுவதில்லை. நாம் விரும்பும் விஷயங்களுக்காக நேரத்தை உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டும்.

நேற்று என்பது நினைவுகளாகிவிட்டது. நாளை என்பது இன்னும் நம் கைகளில் வந்து சேரவில்லை. ஆனால், இன்று நம் முன்னால் இருக்கிறது. இந்த நொடியை முழுமையாக வாழ்ந்தால் மட்டுமே நாளை நமக்கு ஒரு நல்ல நினைவாக மாறும். வாழ்க்கை எப்போதும் பெரிய கொண்டாட்டங்களால் ஆனதல்ல.

காலையில் கிடைக்கும் ஒரு புன்னகை, நண்பனின் ஒரு நலம் விசாரிப்பு, அம்மா பரிமாறும் உணவு, மழைக்குப் பிறகு வீசும் மண் வாசனை, மாலையில் கேட்கும் பறவைகளின் ஒலி எனச் சிறிய தருணங்களால் ஆனது.

அவற்றை ரசிக்கத் தெரிந்தவர்களுக்குத்தான் வாழ்க்கை அழகாகத் தெரியும். வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கு இன்னொரு நல்ல நாள் வரும் என்று காத்திருக்க வேண்டாம். நாம் காத்திருக்கும் அந்த நல்ல நாளுக்கான முதல் நொடி இப்போதுதான் இருக்கிறது.

நாளை நன்றாக இருக்கவேண்டும் என்பதற்காக இன்று முழுவதையும் தியாகம் செய்துவிடாதீர்கள். நாளைக்கான கனவுகளுடன் பயணியுங்கள். ஆனால், இன்று உங்களுக்குக் கிடைத்திருக்கும் மகிழ்ச்சியையும் அன்பையும் அனுபவிக்க மறந்துவிடாதீர்கள். ஏனெனில், வாழ்க்கை என்பது எங்கேயோ சென்றடைந்த பிறகு கிடைக்கும் பரிசல்ல; நாம் கடந்து செல்லும் ஒவ்வொரு நொடியிலும் நமக்காகக் காத்திருக்கும் ஓர் அழகான அனுபவம்!