சிறுவர் சிறுகதை: நிழலைத் தேடி...

​அந்தக் கிளினிக்கின் வாசலில் இருந்த வேப்பமரம், மதிய வெயிலைத் தன் இலைகளால் வடிகட்டி கீழே நிழலைத் தந்து கொண்டிருந்தது. சிமெண்ட் திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த மாணிக்கம், தன் கையில் இருந்த அழுக்கு படிந்த மருத்துவச் சீட்டைத் தடவிக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு வயது எழுபது இருக்கும். நைந்து போன சட்டை, கையில் ஒரு பிளாஸ்டிக் பை. அதில் இரண்டு பழைய துணிகளும், ஒரு சிறிய தண்ணீர் பாட்டிலும் இருந்தன.

​அவர் பெயர் கூப்பிடுவதற்காகக் காத்திருந்தார். ஆனால், அவர் காதுகளில் விழுந்தது நர்ஸின் அதட்டல் குரல் தான்.

​"பெரியவரே! கொஞ்சம் தள்ளி உட்காருங்க. வர்றவங்க போறவங்களுக்கு இடமில்லாம இப்படி வாசல்லயே உட்கார்ந்தா எப்படி?"

​மாணிக்கம் பதறியபடி எழுந்தார். "இல்லம்மா... கால் ரொம்ப வலிக்குது, அதான்..."

​"சரி, சரி... அங்க ஓரமா போய் நில்லுங்க."

​அவர் ஓரமாய் ஒதுங்கி நின்றார். பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது. காலையிலிருந்து ஒரு டீ கூட குடிக்கவில்லை. கையில் இருந்த பத்து ரூபாய் நோட்டு... ஊருக்குத் திரும்பிச் செல்லப் பேருந்துக்கு பணம் வேண்டும். 

​அப்போதுதான் அந்தச் சிறுமி அங்கு வந்தாள். அவளுக்கு ஏழு வயது இருக்கலாம். பெயர் அஞ்சலி. கையில் ஒரு வண்ணமயமான பலூன். அவளது தந்தை அருகில் அமர்ந்து செல்போனில் ஏதோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

​அஞ்சலி ஓடி வந்து மாணிக்கத்தின் அருகில் நின்றாள். அவர் கையில் இருந்த அந்தப் பழைய பிளாஸ்டிக் பையைப் பார்த்தாள்.

​"தாத்தா, இந்தப் பைக்குள்ள என்ன இருக்கு? பொம்மை இருக்கா?" என்று மழலை மாறாமல் கேட்டாள்.

​மாணிக்கம் மெல்லச் சிரித்தார். "இல்ல கண்ணு... இதுல வெறும் துணிதான் இருக்கு. தாத்தாவுக்குப் பொம்மை எல்லாம் கிடையாது."

"ஏன் தாத்தா? உங்களுக்கு விளையாடப் பிடிக்காதா? எனக்கு நிறைய பொம்மை இருக்கு," என்றாள் அஞ்சலி.

​அஞ்சலியின் தந்தை நிமிர்ந்து பார்த்தார். "அஞ்சலி! இங்க வா. தெரியாதவங்ககிட்ட பேசக்கூடாதுன்னு சொல்லியிருக்கேன்ல?"

​மாணிக்கத்தின் முகம் சுருங்கியது. அந்தச் சொற்கள் அவர் இதயத்தை தைத்தன. அவர் ஒரு தீண்டத்தகாதவர் போல நடத்தப்படுவதை உணர்ந்தார்.

​சற்று நேரத்தில் அஞ்சலியின் தந்தை போன் பேச வெளியே சென்றார். அஞ்சலி மெல்ல மீண்டும் மாணிக்கத்தின் அருகில் வந்தாள். தன் பாக்கெட்டில் இருந்த ஒரு பிஸ்கட் பாக்கெட்டை எடுத்தாள்.

​"தாத்தா, இது சாக்லேட் பிஸ்கட். எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். நீங்க ஒண்ணு எடுத்துக்கோங்க," என்று நீட்டினாள்.

​மாணிக்கம் கண்களில் ஈரம் கசிந்தது. "வேணாம்மா... நீயே சாப்பிடு."

​"இல்ல தாத்தா, நீங்க ரொம்பச் சோகமா இருக்கீங்க. இதச் சாப்பிட்டா சிரிப்பு வரும்னு எங்க அம்மா சொல்லுவாங்க. ப்ளீஸ்... எடுத்துக்கோங்க," என்று அவர் கையில் வலுக்கட்டாயமாகத் திணித்தாள்.

மாணிக்கம் ஒரு பிஸ்கட்டை எடுத்து வாயில் வைத்தார். அந்த இனிப்பை விட அந்தச் சிறுமியின் அன்பு அவருக்குப் பெரிய மருந்தாக இருந்தது.

​"தாத்தா... உங்க ஊர் எது?"

​"என் ஊர் ரொம்பத் தூரம் கண்ணு. அங்க ஒரு பெரிய குளம் இருக்கும், நிறைய தென்னை மரம் இருக்கும். ஆனா இப்போ அங்க எனக்கு யாரும் இல்லை."

​"யாரும் இல்லையா? ஏன் தாத்தா?"

​"என் பையன் பட்டணத்துக்குப் போயிட்டான். அங்க அவனுக்கு வசதியான வீடு இருக்கு. ஆனா அங்க எனக்கு இடமில்லை. அதான்..." அவர் சொல்லும்போதே குரல் தழுதழுத்தது.

அப்போது அஞ்சலியின் தந்தை உள்ளே வந்தார். அவர் மகளும் அந்த முதியவரும் பேசுவதை மறைந்து நின்று கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

​அஞ்சலி கேட்டாள், "அப்பா! தாத்தாவுக்கு யாரும் இல்லையாம். நாம இவரை நம்ம வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போலாமா? எனக்கு ஒரு தாத்தா வேணும்னு சொன்னேன்ல?"

​அஞ்சலியின் தந்தை ரகு, ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்துப் போனார். தான் அந்த முதியவரை ஒரு அசுத்தமான பொருளைப் போலப் பார்த்ததை எண்ணி வெட்கப்பட்டார். அவர் அருகில் வந்து அமர்ந்தார்.

​"பெரியவரே, மன்னிச்சிருங்க. ஏதோ அவசரத்துல உங்களை தப்பா நினைச்சுட்டேன். நீங்க எங்கிருந்து வர்றீங்க?" என்று கனிவாகக் கேட்டார்.

​மாணிக்கம் தன் கதையைச் சொன்னார். மகன் கைவிட்ட கதையை அல்ல, உறவுகள் எப்படிப் பெயர்ந்து போகின்றன என்ற யதார்த்தத்தைச் சொன்னார்.

​ரகு அவர் கையைப் பற்றிக் கொண்டார். "ஐயா, எனக்கு அப்பா இல்லை. என் பொண்ணுக்கும் தாத்தா இல்லை. நீங்க எங்கூட வரணும்னு நான் சொல்ல மாட்டேன். ஆனா, உங்களுக்கு என்ன உதவி வேணும்னாலும் நான் செய்றேன். உங்க மகன்கிட்ட நான் பேசட்டுமா?"

​மாணிக்கம் மெல்லத் தலையசைத்தார். "வேண்டாம் தம்பி. அவன் சந்தோஷமா இருக்கட்டும். எனக்கு ஒரு சின்ன வேலை கிடைச்சா போதும். கௌரவமா வாழணும், அவ்வளவுதான்."

​ரகு யோசித்தார். அவருக்குச் சொந்தமாக ஒரு நர்சரி (செடி வளர்ப்பு மையம்) இருந்தது.

​"ஐயா, எனக்கு ஒரு செடி வளர்ப்புத் தோட்டம் இருக்கு. அங்க செடிகளுக்குத் தண்ணி ஊத்தவும், அதைப் பார்த்துக்கவும் ஒரு நம்பகமான ஆள் வேணும். உங்களுக்குச் செடி வளர்க்கத் தெரியுமா?"

மாணிக்கத்தின் கண்கள் விரிந்தன. "தம்பி! நான் விவசாயிக் குடும்பம். செடிகளோட பேசுறதுதான் எனக்குப் பிடிக்கும்."

​"அப்போ கிளம்புங்க ஐயா. அங்கேயே உங்களுக்கு ஒரு சின்ன வீடும் இருக்கு. நீங்க அங்க நிம்மதியா இருக்கலாம். என் பொண்ணு அஞ்சலியும் அப்பப்போ வந்து உங்ககிட்ட கதை கேப்பா," என்றார் ரகு.

​அஞ்சலி துள்ளிக் குதித்தாள். "தாத்தா! நீங்க என் கூடவே இருப்பீங்களா?"

​மாணிக்கம் அந்தச் சிறுமியின் தலையைத் தடவிக் கொடுத்தார். அவர் இதயத்தில் இருந்த பாரம் குறைந்து, ஒரு புதிய நிழல் தேடி அவர் பயணம் தொடங்கியது.

​பிளாட்பாரத்து வேப்பமரம் இப்போது அவருக்குத் தனிமையாகத் தெரியவில்லை. அந்த மரத்தின் அடியில் விழுந்த வெயில் புள்ளிகள், ஒரு புதிய வாழ்க்கையின் கோலங்களாக அவருக்குத் தெரிந்தன.