குட்டிக் கதை: மீண்டும் ஒரு வசந்தம்!

அந்தப் பழைய பூங்கா இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான் கதிர். சரியாக ஐந்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. அன்று இதே இடத்தில் தான் அஞ்சலியும் அவனும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ளாமல், மௌனத்தால் தன்னை அழுத்திக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தார்கள். ஒரு சின்ன பிடிவாதம், சில தேவையற்ற வார்த்தைகள்... அழகான ஒரு ஓவியத்தில் மை கொட்டியது போல அவர்கள் உறவு கலைந்து போனது.

இந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் கதிர் பல உயரங்களைத் தொட்டுவிட்டான். ஆனால், மனதின் ஒரு மூலையில் ஏதோ ஒரு வெற்றிடம் ரணமாகவே இருந்தது. அஞ்சலியும் அப்படியே; அவள் வெளிநாடு சென்றாள், வேலையில் மூழ்கினாள். ஆனால், கைபேசியில் அவனது எண்ணை 'பிளாக்' (Block) செய்தாலும், இதயத்தில் அவனது நினைவுகளை அவளால் 'டெலிட்' (Delete) செய்ய முடியவில்லை.

காலம் ஒரு விசித்திரமான சுழற்சி. அன்று பெய்த லேசான சாரல் மழையில், குடை இல்லாமல் ஒரு மரத்தடியில் ஒதுங்கினான் கதிர். அதே குடைக்குள் ஏற்கனவே ஒருத்தி நின்றிருந்தாள். நனைந்திருந்த கூந்தலை ஒதுக்கியபடி திரும்பியவள்... அஞ்சலி!

இருவரது கண்களும் சந்தித்துக் கொண்டன. ஐந்து வருடப் பிரிவு ஐந்தே நொடிகளில் கரைந்து போயின.

“எப்படி இருக்கே?” — இருவரும் ஒரே நேரத்தில் கேட்டனர்.

அடுத்த அரை மணி நேரம் அவர்கள் அதிகம் பேசிக் கொள்ளவில்லை. ஆனால், அந்த மௌனத்தில் பல மன்னிப்புகளும், பல ஏக்கங்களும் பரிமாறப்பட்டன.

“அன்னைக்கு நான் அப்படிப் பேசி இருக்கக் கூடாது கதிர்...” என்று அஞ்சலி தழுதழுத்தபோது, கதிர் அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான்.

“பிரிவு நமக்கு ஒரு பாடத்தைச் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கு அஞ்சலி. நாம் ஒருத்தரை ஒருத்தர் எவ்வளவு காதலிக்கிறோம்ங்கிறதை விட, ஒருத்தர் இல்லாம வாழவே முடியாதுங்கற உண்மையை இது புரிய வச்சிருச்சு,” என்றான் கதிர்.

அன்று பிரிந்த போது பூங்காவில் காய்ந்த சருகுகள் பறந்தன; இன்று அவர்கள் மீண்டும் சேர்ந்த போது, அதே போல் புதிய மொட்டுக்கள் மலரத் தொடங்கியிருந்தன.

உறவுகளில் விரிசல் விழுவது சகஜம். ஆனால், அந்த விரிசலை நாம் 'ஈகோ' எனும் சிமெண்ட் கொண்டு பூசாமல், 'அன்பு' என்னும் நீரால் கரைத்தால், பிரிந்த உறவுகள் மீண்டும் சேரும்போது அதன் பலம் இரு மடங்காக இருக்கும்.

அப்படித்தான் அங்கே மீண்டது ஒரு வசந்தம்!