வேலை நேரம்: ஜென் Z வேலை கலாச்சாரத்தின் மறுபக்கம்!

“என் நேரம்… என் விதிமுறை!” – இது உரிமையா? அல்லது வேலைக்கான அகந்தையா?

“இந்த நேரத்தில் மட்டுமே வேலை செய்வேன். அந்த நேரத்தில் வேலை கொடுக்க முடியாவிட்டால் எனக்கு அந்த வேலை தேவையில்லை.”

இன்றைய பணிச்சூழலில், குறிப்பாக ஜென் Z தலைமுறையைப் பற்றிப் பேசும்போது இத்தகைய வார்த்தைகள் அடிக்கடி கேட்கின்றன. வேலை–வாழ்க்கை சமநிலை, தனிப்பட்ட நேரம், மனநலம், பணியிட உரிமைகள் ஆகியவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பது நல்ல மாற்றம்தான். ஆனால், இந்தப் பார்வையைச் சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த வேலைவாய்ப்பு சூழலோடு இணைத்துப் பார்க்கும்போது சில கேள்விகள் எழுகின்றன.

வேலை கிடைக்காமல் பல லட்சம் இளைஞர்களும் இளம்பெண்களும் காத்திருக்கும் நிலையில், வேலை கிடைத்த ஒருவர் “எனக்கு இந்த நேரம்தான்; இதற்கு மேல் முடியாது” என்று தொடர்ந்து நிபந்தனை விதிப்பது எந்த அளவுக்கு நியாயம்?

இதற்கு ஒரே பதில் சொல்ல முடியாது.

வேலைக்கான உரிமையும், வேலைக்கான பொறுப்பும்:

ஒருவருக்கு தனது வேலை நேரத்தைப் பற்றி பேசுவதற்கும், நியாயமான பணிச்சுமையை எதிர்பார்ப்பதற்கும் முழு உரிமை இருக்கிறது. தினமும் எட்டு மணி நேர வேலையைச் செய்துவிட்டு, தொடர்ந்து கூடுதல் நேரம் பணியாற்றச் செய்வதும், அதற்கான ஊதியமோ அங்கீகாரமோ இல்லாமல் கூடுதல் பணிகளைச் சுமத்துவதும் சரியல்ல.

ஆனால் மறுபுறம், வேலை கிடைத்திருப்பதே ஒரு வாய்ப்பு என்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது.

ஒரு நிறுவனத்தில் நூறு பேர் வேலைக்கு விண்ணப்பிக்கிறார்கள். அதில் பத்து பேருக்கு மட்டுமே வேலை கிடைக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். அந்தப் பத்து பேரில் ஒருவர், “நான் இந்த நேரத்தில் மட்டுமே வருவேன்; இந்த வேலையைச் செய்யமாட்டேன்; இந்தப் பொறுப்பை ஏற்கமாட்டேன்” என்று ஒவ்வொன்றுக்கும் நிபந்தனை விதித்தால், அந்த நிறுவனத்திடம் வேறு ஒருவரைத் தேர்வு செய்யும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.

அந்த இடத்தில் வேலை கிடைக்காமல் வெளியே நிற்கும் மற்ற தொண்ணூறு பேரின் நிலையும் நினைவுக்கு வரவேண்டும்.

“வேலை வேண்டாம்” என்று சொல்வது எளிது; வேலை தேடுவது அவ்வளவு எளிதல்ல. ஒரு குடும்பத்தில் வேலை இல்லாத இளைஞர் தினமும் பல நிறுவனங்களின் வாசலில் வேலைக்காகச் செல்கிறார்.

அதே நகரத்தில் இன்னொருவர் நல்ல சம்பளத்துடன் வேலை பெற்றுவிட்டு, “எனக்கு காலை 10 முதல் மாலை 4 வரை மட்டுமே வேலை செய்ய முடியும். அதற்கு மேல் முடியாது” என்று கூறுகிறார்.

இருவரின் நிலையும் ஒன்றல்ல. முதலாவது நபருக்கு வேலை வேண்டும். இரண்டாவது நபருக்கு வேலை இருக்கிறது; ஆனால் அந்த வேலையின் நிபந்தனைகளைப் பற்றி பேசுகிறார்.

இந்த வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல் ஜென் Z தலைமுறையை முழுவதுமாக விமர்சிப்பதும் தவறு. அதே நேரத்தில், வேலை கிடைத்திருப்பதன் மதிப்பை உணராமல் ஒவ்வொரு பொறுப்பிலிருந்தும் விலகுவதையும் 'தன்னம்பிக்கை' என்று அழைக்க முடியாது.

ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தவுடன் அதன் மதிப்பை உணர வேண்டும்.

முதல் தலைமுறை பட்டதாரி ஒருவர் பல மாதங்களாக வேலை தேடுகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். இறுதியாக ஒரு நிறுவனத்தில் வேலை கிடைக்கிறது.

முதல் நாளிலேயே,

“நான் சனிக்கிழமை வேலை செய்ய மாட்டேன்.”

“கூடுதல் பொறுப்பு ஏற்கமாட்டேன்.”

“என் பணிவிவரத்தில் இல்லாத எந்த வேலையும் செய்யமாட்டேன்...”

என்று பட்டியல் போடத் தொடங்கினால், அது தொழில்முறை அணுகுமுறையாக இருக்காது. முதலில் வேலையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நிறுவனத்தின் பணிச்சூழலை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். தன்னுடைய திறனை நிரூபிக்க வேண்டும். அதன்பிறகு நியாயமான முறையில் தன்னுடைய எல்லைகளைப் பற்றி பேசலாம். வேலை கிடைத்தவுடன் உரிமையை மட்டும் பேசுவதற்கு முன்பு, அந்த வேலையின் பொறுப்பையும் ஏற்க வேண்டும். ஆனால், இதை நிறுவனங்களும் தவறாகப் பயன்படுத்தக் கூடாது

இங்கே இன்னொரு முக்கியமான உண்மையையும் சொல்ல வேண்டும்.

“வேலை தேவைப்படுபவர்கள் நிறைய இருக்கிறார்கள்” என்ற காரணத்தை வைத்து நிறுவனங்கள் ஊழியர்களைச் சுரண்டக் கூடாது.

“வேலை வேண்டாம் என்றால் வெளியே போ; வெளியே ஆயிரம் பேர் காத்திருக்கிறார்கள்” என்று கூறி தினமும் 12 மணி நேரம் வேலை வாங்குவது நியாயமல்ல.

நியாயமான சம்பளம், பாதுகாப்பான பணிச்சூழல், தெளிவான பணிப்பொறுப்பு, உரிய வேலை நேரம் போன்றவை பணியாளரின் உரிமைகள்.

ஜென் Z-யின் மிகப்பெரிய பலமும் மிகப்பெரிய பலவீனமும்:

ஜென் Z தலைமுறை ஒரு முக்கியமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. “வேலைக்காக வாழ்க்கையை முழுவதுமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டுமா?” என்று அவர்கள் கேட்கிறார்கள். இந்தக் கேள்வி அவசியமானது. ஆனால் அதே கேள்வியின் மறுபக்கமும் இருக்கிறது:

“வாழ்க்கையைப் பாதுகாக்கும் பெயரில் பொறுப்பிலிருந்து நாம் தப்பிக்கிறோமா?”

இதுதான் சிந்திக்க வேண்டிய இடம். வேலை நேரம் முடிந்துவிட்டதால் உடனடியாக வீட்டிற்குச் செல்வது தவறு அல்ல. ஆனால் ஒரு நாள் அவசரமான பணி வந்தபோது, குழுவில் அனைவரும் சேர்ந்து அதை முடிக்க வேண்டிய சூழலில், “என் நேரம் முடிந்துவிட்டது” என்று மட்டும் கூறிவிட்டு விலகுவது குழுப்பணிக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்தலாம்.

வேலை இல்லாதவர்களை நினைவில் கொள்ள வேண்டிய அவசியம். ஒரு வேலை கிடைக்காமல் இருப்பவருக்கு, ஒரு மணி நேர கூடுதல் வேலைகூட ஒரு வாய்ப்பாக இருக்கலாம். ஒரு பட்டதாரி பல நேர்காணல்களுக்குச் சென்று தோல்வியடைந்து, இறுதியாக ஒரு சிறிய நிறுவனத்தில் வேலை பெறுகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

அவர் ஆரம்பத்தில் சில கூடுதல் பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொண்டு அனுபவம் பெறுகிறார். இரண்டு ஆண்டுகளில் அந்த அனுபவமே அவருக்கு பெரிய நிறுவனத்தில் நல்ல பதவியைப் பெற்றுத் தருகிறது. அதே நேரத்தில், “என் வேலையில் இது இல்லை; எனவே செய்ய மாட்டேன்” என்று ஒவ்வொரு புதிய வாய்ப்பையும் மறுத்திருந்தால் அந்த வளர்ச்சி ஏற்பட்டிருக்காமல் போயிருக்கலாம்.

எனவே, ஒவ்வொரு கூடுதல் வேலையும் சுரண்டல் அல்ல; சில நேரங்களில் அது ஒரு புதிய திறனை கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்பாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் இதை முதலாளிகள் நிரந்தரமாக இலவச உழைப்பாக மாற்றிவிடக் கூடாது.

“இல்லை” என்று சொல்லத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்; “ஆம்” என்று சொல்ல வேண்டிய நேரமும் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

முதிர்ச்சியான பணியாளர் என்பவர் எல்லாவற்றுக்கும் “ஆம்” என்று சொல்பவர் அல்ல.

அதேபோல் எல்லாவற்றுக்கும் “இல்லை” என்று சொல்பவரும் அல்ல. எப்போது “இல்லை” சொல்ல வேண்டும், எப்போது “சரி, செய்து தருகிறேன்” என்று சொல்ல வேண்டும் என்பதை அறிந்திருப்பவரே சிறந்த பணியாளர்.

நியாயமற்ற பணிச்சுமைக்கு “இல்லை” சொல்ல வேண்டும்.

சுரண்டலுக்கு “இல்லை” சொல்ல வேண்டும்.

ஆனால் அவசரமான குழுப்பணிக்கு, கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்புக்கு, நிறுவனத்தின் முக்கியமான தேவைக்கு, தன்னுடைய தொழில்முறை வளர்ச்சிக்கு தேவையான சில கூடுதல் பொறுப்புகளுக்கு சில நேரங்களில் “ஆம்” சொல்லவும் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

இறுதியில்…

ஜென் Z தலைமுறையின் “என் நேரம் எனக்கு முக்கியம்” என்ற அணுகுமுறையை முழுவதுமாகத் தவறு என்று சொல்ல முடியாது. அது முந்தைய தலைமுறைகள் சில நேரங்களில் இழந்துபோன தனிப்பட்ட வாழ்க்கை, ஓய்வு, மனநலம் ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தை நினைவுபடுத்துகிறது.

ஆனால் “என் நேரம்” என்ற உணர்வு “என் பொறுப்பு” என்ற உணர்வை விழுங்கிவிடக் கூடாது. வேலை இல்லாமல் வேலை தேடி அலைபவர்களின் நிலையும் நம் கண்முன் இருக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில் வேலை கிடைத்தவர்களைச் சுரண்டுவதையும் அனுமதிக்கக் கூடாது.

வேலைக்காக வாழ்க்கையை முழுவதும் இழக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் வாழ்க்கையைப் பாதுகாக்கும் பெயரில் வேலைக்கான பொறுப்பையும் இழக்கக் கூடாது.

ஒரு நல்ல பணியாளர்,

“எனக்கு உரிமைகள் இருக்கின்றன” என்பதையும் அறிவார்; “எனக்கு பொறுப்புகளும் இருக்கின்றன” என்பதையும் மறக்கமாட்டார்.

அதுவே ஜென் Z தலைமுறைக்கும், அதற்கு முன்வந்த தலைமுறைகளுக்கும் தேவையான சமநிலை. வேலை கிடைப்பது ஒரு வாய்ப்பு. வேலையைத் தக்க வைத்துக்கொள்வது ஒரு பொறுப்பு. வேலையோடு மனிதத்தன்மையையும் காப்பது ஒரு பண்பாடு.

இந்தக் கட்டுரையை வாசிப்பதன் மூலம், தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கும் அலுவலகப் பொறுப்புகளுக்கும் இடையே சரியான எல்லைகளை வகுத்துக்கொண்டு, மனஅழுத்தமின்றி வெற்றிகரமாகத் தொழில் வாழ்க்கையை முன்னெடுத்துச் செல்வதற்கான தெளிவைப் பெறுங்கள்.