

என் முட்டி நழுவியதைக் காட்டிலும், அந்த மனிதனின் வாழ்க்கை நழுவிய விதம்தான் இன்றும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அன்று நான் படிக்கட்டிலிருந்து விழுந்தேன். முதலில் முட்டியில் வலி. அடுத்த நாள் வீக்கம். மூன்றாம் நாள் வேலூர் மருத்துவமனை.
எக்ஸ்-ரே பார்த்த மருத்துவர்,
“மூட்டு நழுவியிருக்கிறது. ஆபரேஷன் செய்யணும்.” என்றார். அப்பா அருகில் இருந்தார். நான் தலையாட்டினேன். அதற்குள் அவன் வந்தான்.
ஸ்ட்ரெச்சரில். ரத்தத்தில். முழு உடம்பும் கட்டுகளுக்குள். அவனைச் சுற்றி நான்கு பேர் ஓடினார்கள். யாரோ,
“வழி விடுங்க…” என்று கத்தினார்கள். ஆனால் அவன் மட்டும்,
“மீரா…” என்று கத்திக்கொண்டிருந்தான்.
அந்த ஒரு வார்த்தைதான் எனக்குப் பயத்தைத் தந்தது. ஒரு பெரிய ஆண் குழந்தையைப்போல அழுதுகொண்டிருந்தான். அன்றிரவு அவன் குரல்தான் வார்டில் விளக்காக எரிந்தது. யாராலும் தூங்க முடியவில்லை. நானும் தூங்கவில்லை. கண்களை மூடினால் அவன். கண்களைத் திறந்தால் பச்சைத் திரை. வார்டு கதவின் பின்னால் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பச்சைத் துணி, பேன் காற்றில் அடிக்கடி விலகும். அந்தச் சிறிய இடைவெளியில் அவன் தெரிந்தான். முகம் தெளிவாகத் தெரியாது.
உடம்பு முழுவதும் வெள்ளைக் கட்டு. ஆனால் அவன் குரல் மட்டும் மறையாது.
மூன்றாம் நாள் எனக்கு ஆபரேஷன் முடிந்தது. வீட்டுக்குப் போய்விட்டேன். ஒரு வாரம் கழித்து செக்கப்புக்காக மீண்டும் மருத்துவமனைக்குச் சென்றபோது, அவன் இன்னும் அங்கேயே இருந்தான். அதே படுக்கை. அதே கட்டுகள். ஆனால் அந்தக் குரல் மாறியிருந்தது.
அப்போது அவன் ஒருவருடைய பெயரைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். யாரென்று தெரியவில்லை. நர்ஸிடம் கேட்டேன். அவர் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.
“அவருடைய மனைவி மீராவும், மூணு மாசக் குழந்தையும் விபத்துல இறந்துட்டாங்க.”
என் காலுக்குக் கீழே இருந்த தரை கொஞ்சம் நழுவியது.
“குழந்தை?”
“மூணு மாசம்.”
அவ்வளவுதான். அதற்குப் பிறகு அவன் கத்தலை நான் கேட்கவில்லை. ஒரு வீட்டின் கதவு மூடப்படும் சத்தம்தான் கேட்டது.
அவனிடம் பேச வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆறுதல் சொல்ல வேண்டும் என்ற ஆசையா? இல்லை.
அவன் எவ்வளவு துக்கத்தில் இருக்கிறான் என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமா?
அதுவும் இல்லை.
அவன் கத்தலுக்கு அப்பால் இன்னும் ஒரு மனிதன் உயிரோடு இருக்கிறானா என்று பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது. “எப்படி இருக்கீங்க?” அவன் என்னைப் பார்க்கவில்லை. நான் திரும்பி வந்துவிட்டேன்.
அன்று இரவு அவனுடைய எண்ணை நர்சிடம் வாங்கினேன். அவனுக்குத் தெரியாது.
முதல் குறுஞ்செய்தி - “ஹலோ.” பதில் இல்லை.
இரண்டாவது நாள் - “சாப்பிட்டீங்களா?” பதில் இல்லை.
மூன்றாவது நாள் - “நான் தொந்தரவு பண்ணலையே?”
நீண்ட நேரத்துக்குப் பிறகு - “இல்ல.”
அந்த இரண்டு எழுத்துகள்தான் எங்கள் உறவின் முதல் கதவு. அதைத் திறந்தது அவன் இல்லை. நான்தான்.
முதலில் விபத்தைப் பற்றி பேசினான். பிறகு அவளைப் பற்றி.
மீரா எப்படி சிரிப்பாள். எந்த நிறச் சேலை அவளுக்குப் பிடிக்கும். சமையல் செய்யும்போது எப்படிப் பாடுவாள். குழந்தை அழுதால் அவள் எப்படி பதறுவாள். குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு நடக்கும்போது அவளுடைய காலில் இருந்த கொலுசு எப்படி சத்தம் போடும். அவன் பேசிக்கொண்டே இருந்தான். நான் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தேன். ஒருநாள் அவன் திடீரென்று கேட்டான்:
“நான் மீராவைப் பற்றியே பேசுறேன்ல?”
“பேசுங்க.”
“உங்களுக்கு போரடிக்காதா?”
“இல்ல.”
அவன் அமைதியாகிவிட்டான். அன்று முதல் அவன் என்னிடம் மீராவைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்தான். நான் கேட்க ஆரம்பித்தேன். அவன் நினைவுகளுக்குள் நான் ஒரு நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டேன்.
அவர்கள் ஏழு வருடங்கள் காதலித்தவர்கள். குழந்தைக்காகக் காத்திருந்தவர்கள். மூன்று மாதங்கள்தான் குழந்தை அவர்களுடன் இருந்தது. அதற்குப் பிறகு அவன் கையில் மீதமிருந்தது - ஒரு குழந்தையின் துணி.
மீராவின் ஒரு சேலை.
சில புகைப்படங்கள்.
மற்றும் உயிரோடு இருந்தவன்.
அவன் சொன்னான்,
“வீடு மாற்றத்தான் கிளம்பினோம்.” லாரியின் பின்னால் உட்கார்ந்து வரலாம் என்று யாரோ சொன்னதாகவும் சொன்னான். “மீராவுக்குப் பக்கத்துலதான் உட்கார்ந்திருந்தேன்…” அதற்குப் பிறகு அவன் பேசவில்லை. நானும் கேட்கவில்லை.
சில விபத்துகளை முழுமையாகச் சொல்லமுடியாது. அவற்றின் நடுவே சில உயிர்கள் சிக்கிக்கிடக்கும்.
அவனுடைய பெற்றோர் இல்லை. சொந்தக்காரர்கள் சில நாட்கள் இருந்தார்கள். பிறகு போய்விட்டார்கள். மருத்துவமனைச் செலவுக்காக மீராவின் நகைகள் விற்கப்பட்டன.
அவன் மட்டும் மீதமிருந்தான். மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியேறியபிறகு, தேவையான சான்றிதழ்களைப் பெற்று, மீண்டும் அரசுப் பணியில் சேர்ந்தான்.
வெளியில் அவன் வாழ்க்கை திரும்பத் தொடங்கியது. உள்ளே மட்டும் எதுவும் நகரவில்லை. மக்கள் அவன் மீண்டும் வாழத் தொடங்கிவிட்டான் என்று நினைத்தார்கள். ஆனால் சிலர் மட்டும் உடம்பால் மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியே வருவார்கள். மனம் அங்கேயே கிடக்கும்.
அவன் அப்படித்தான்.
“நான் இருக்கேன்.” இந்த எண்ணம் முதலில் இரக்கமாக இருந்திருக்கலாம். பிறகு அக்கறையாக மாறியது. பிறகு பழக்கமாக. ஒருநாள் அது காதல் என்று நான் முடிவு செய்துவிட்டேன். அப்போது வீட்டிலும் எனக்குத் திருமணம் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்திருந்தார்கள்.
“என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறீங்களா?” என்று ஒருநாள் நேராகக் கேட்டேன். அவன் அமைதியாக இருந்தான். நான் காத்திருந்தேன். அவன் மீண்டும் அமைதியாக இருந்தான். அவனுடைய மௌனத்தை நான் சம்மதமாக எடுத்துக்கொண்டேன். சில சமயங்களில் பெண்கள் காதலிக்கப்படுவதில்லை. அவர்கள் தாங்களாகவே காதலின் பொருளை உருவாக்கிக்கொள்கிறார்கள். அதற்குள் தங்களையே வைத்து நிரப்பிக்கொள்கிறார்கள்.
வீட்டில் சண்டை. “இரண்டாம் தாரமா?”
“உனக்கு என்ன குறை?” “அழகு இல்லையா?”
“பணம் இல்லையா?” “ஏன் இந்த வாழ்க்கை?”
எல்லாம் கேட்டேன்.
எனக்குத் தெரிந்த ஒரே பதில் - அவனுக்கு நான் தேவை. அந்த நம்பிக்கையோடு அவனைத் திருமணம் செய்துகொண்டேன்.
திருமணமான முதல் இரவில் அவன் என்னிடம் பேசினான். நான் அவன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். “மீராவுக்கு இருட்டுல தூங்கப் பிடிக்காது…”
“மீரா தலையணையை இப்படித்தான் வைப்பா…”
“காலையில எழுந்ததும் முதல்ல ஜன்னலைத் திறப்பா…”
அவன் பேசிக்கொண்டே இருந்தான். நான் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தேன்.
அடுத்த நாள்.
அடுத்த வாரம்.
அடுத்த மாதம்.
அவள்.
எப்போதும் அவள்.
ஒருநாள் அவனுடைய வீட்டில் ஒரு அறையைப் பார்த்தேன். அது பூட்டப்படவில்லை. ஆனால் எனக்காகத் திறக்கப்படவும் இல்லை.
மீராவின் சேலைகள். மீராவின் புத்தகங்கள்.
அவள் பயன்படுத்திய கண்ணாடி. மேசையில் இன்னும் இருந்த ஒரு சிறிய சீப்பு. மீராவின் வாழ்க்கை அங்கே நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. நான் கதவின் வாசலில் நின்றேன். அவன் பின்னால் வந்து சொன்னான்:
“அங்கே போகாதே.”
“ஏன்?”
அவன் பதில் சொல்லவில்லை. நான் உள்ளே பார்த்தேன். அந்த அறையில் தூசிகூட அவளைத் தொந்தரவு செய்யாமல் இருந்தது. அந்த நாள் எனக்குப் புரிந்தது - அவன் அவளைப் பாதுகாக்கவில்லை. அவளுடைய கடைசி நாளைப் பாதுகாத்துக்கொண்டிருந்தான்.
முதல் வருடம் கடந்தது. அடுத்த வருடமும் கடந்தது. அவன் என்னிடம் நல்லவனாகத்தான் இருந்தான். கோபம் இல்லை. சண்டை இல்லை. என்னைத் தவறாக நடத்துவதும் இல்லை. ஆனால் கணவன் மனைவிக்கிடையே இருக்க வேண்டிய அந்த ஒரு இடம் மட்டும் காலியாகவே இருந்தது.
அவன் பேசுவான். நான் கேட்பேன்.
அவன் சிரிப்பான். நான் சிரிப்பேன்.
அவன் என்னைத் தேடுவான். பேசுவான்.
மீராவைப் பற்றிப் பேசுவான். நான் கேட்டுக்கொண்டிருப்பேன்.
அவன் நிம்மதியாகிவிடுவான். நான் மட்டும் இன்னும் தனியாகிவிடுவேன்.
இரண்டு வருடங்கள் கழித்து அவனை மனநல மருத்துவரிடம் அழைத்துச் சென்றேன். மருத்துவர் அவனிடம் நீண்ட நேரம் பேசினார். பிறகு என்னைப் பார்த்தார்.
“அவரை மறக்கச் சொல்லாதீங்க.” நான் அமைதியாக இருந்தேன்.
“அவருடைய மனைவியின் நினைவுகளைத் தடுக்காதீங்க.” நான் மெதுவாகக் கேட்டேன்:
“அப்போ… நான்?” மருத்துவர் என்னைப் பார்த்தார். “நீங்கள் அவருக்கு ஆறுதலாக இருக்கிறீர்கள்.” அந்த ஒரு வார்த்தை மட்டும் என் காதில் விழுந்தது.
ஆறுதல்.
மனைவி இல்லை.
ஆறுதல்.
வீட்டுக்குத் திரும்பும் வழியில் என் முட்டி வலித்தது. அந்தப் பழைய காயம். அந்தப் படிக்கட்டு. அந்த மருத்துவமனை. அந்தப் பச்சைத் திரை. எல்லாம் ஒன்றாகத் திரும்பி வந்தது.
அன்று மருத்துவமனையில் நான் அவனுடைய காயத்தைக் கண்டேன். அவனுடைய துக்கத்தைப் பார்த்தேன். அவனுக்குத் துணையாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அவனுடைய துக்கத்தோடு திருமணம் செய்துகொண்டேன். அவனுடைய நினைவுகளோடு வாழத் தொடங்கினேன். அவனுடைய மனைவியை அவனிடமிருந்து பிரிக்க நான் நினைக்கவில்லை.
ஆனால் ஒருநாள், மீராவின் இடத்தை நிரப்ப நான் வந்திருக்கிறேன் என்று நினைத்தேன். அதுதான் என் தவறு.
இப்போது நாங்கள் ஒன்றாக இல்லை. அவன் அவன் வீட்டில். நான் என் வீட்டில். எங்களுக்குள் சண்டை இல்லை. அவன் என்னைத் தவறாகப் பேசுவதில்லை. நானும் அவனைத் தவறாக நினைப்பதில்லை. சில உறவுகள் முறிவதில்லை. அவை மெதுவாகத் தங்களுடைய பெயரை இழந்துவிடுகின்றன. இன்றும் அவன் தொலைபேசியில் பேசுவான்.
“நீ எனக்கு எவ்வளவு ஆறுதலாக இருக்கிறாய் தெரியுமா?” என்று சொல்வான். நான் அமைதியாக இருப்பேன்.
அவன் என்னை இன்னும் நேசிக்கிறானா என்று ஒருபோதும் கேட்பதில்லை. ஏனென்றால் அந்தக் கேள்விக்கான பதிலை நான் ஏற்கெனவே தெரிந்துகொண்டுவிட்டேன். ஒருநாள் அவன் கேட்டான்: “நீ என்னை விட்டுப் போயிட்டேன்னு நினைக்கிறியா?”
நான் சிரித்தேன்.
“இல்ல.” “அப்புறம்?”
“நான் உங்களிடமிருந்து போகவில்லை.” அவன் அமைதியாக இருந்தான்.
“பின்ன?”
நான் ஜன்னலைப் பார்த்துக்கொண்டே சொன்னேன்: “நான் இருந்த இடத்திலிருந்துதான் வெளியே வந்தேன்.” அவன் நீண்ட நேரம் பேசவில்லை.
பிறகு மெதுவாகச் சொன்னான்: “நீ பேசினாலே எனக்கு நிம்மதி.”
நான் போனை காதிலிருந்து கொஞ்சம் தள்ளி வைத்தேன். ஜன்னல் திரை காற்றில் விலகியது. அதன் பின்னால் யாரும் இல்லை. ஆனால் பல வருடங்களுக்கு முன்பு மருத்துவமனையில் பார்த்த அந்தப் பச்சைத் திரை எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அதன் பின்னால் கிடந்தவன் இன்னும் எழுந்திருக்கவில்லை.
அவன் மீராவையும் குழந்தையையும் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறான்.
நான்?
நான் அவனுடைய வாழ்க்கைக்குள் வந்தபோது, அவனை உயிரோடு மீட்க வந்தேன்.
அவன் என்னை மணந்தபோது, என்னை ஒரு வாழ்க்கைக்குள் அழைத்தான் என்று நினைத்தேன்.
இப்போது புரிகிறது. அவன் எனக்குக் கொடுத்தது ஒரு வாழ்க்கை அல்ல. அவனுடைய துக்கத்துக்கு அருகில் ஒரு நாற்காலி. நான் இரண்டு வருடங்கள் அதில் உட்கார்ந்திருந்தேன்.
இன்னும் அவன் அழைத்தால் நான் எடுத்துப் பேசுகிறேன். அவனுக்கு ஆறுதல் தேவைப்படும்போது நான் இருக்கிறேன். ஆனால் சில இரவுகளில் எனக்கே ஒரு சந்தேகம் வருகிறது. அவன் என்னை நினைக்கிறானா?
அல்லது - மீராவை மறக்க முடியாதவனாக இருப்பதற்கான ஆறுதலாகத்தான் என்னை நினைக்கிறானா? பதில் கிடைக்கவில்லை. கிடைக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. ஏனென்றால் சில கேள்விகளுக்குப் பதில் கிடைத்துவிட்டால், ஒரு வாழ்க்கையே முடிந்துவிடும். நான் இன்னும் வாழ்கிறேன்.
அவனும் வாழ்கிறான். இருவருக்கும் நடுவில் மட்டும் ஒரு பச்சைத் திரை. காற்று அடிக்கும்போதெல்லாம் அது விலகுகிறது. ஒரு கணம் அவன் தெரிகிறான்.
அடுத்த கணம் - யாருமில்லை.